Eva Bonheur

maar één soort zedelijkheid en als mijn kind daaraan ten gronde gaat, zal ik er God voor danken! nanning: Dus u draagt de verantwoordelijkheid? jasper: Die draag ik mèt m’n dochter. nanning: Ik heb voor ’n tournee door Amerika afgesloten -Miep kan nog meegaan als m’n vrouw. . . . jasper: Ons kind mag alleen door de wereld trekken met zoo’n lieven, échten kerel, dat als m’n vrouw en ik achterblijven en mekaar in eenzaamheid aankijken - wat voel jij daarvan mee, meneer! - dat we dan in mekaar’s oogen ’n glimlach van geluk zien. . . .

nanning: En u weet - nou moet ik ’t zeggen - dat ’r door mijn schuld - of de hare - of die van ons twee, de mogelijkheid, de vage mogelijkheid bestaat. . . . jasper: (wijkt in zijn stoel achteruit, staat moeilijk op, kijkt Nanning heftig-dreigend aan, houdt zich in, roept Miep! Miepje!- dan terwijl zij binnentreedt gaat hij weer langzaam naar zijn plaats terug)

ZESDE TOONEEL

DE VORIGEN MIEP

miep: Roept u me?

jasper: M’n kind, je heb me in de laatste dagen om raad gevraagd en me ’n geheim verteld, dat ’n geheim tusschen ons twee zou blijven, om je moeder, die al genoeg om ’n zotternij heeft gehuild, dat te besparen. ... Is ’t waar, Miep, dat we ’r je moeder niét buiten zullen kunnen laten? (zij knikt met zelfoverwinning) En je blijft bij je besluit - ik dring het je niet op! - om niet met dezen - hoe zal ik hem noemen ? - om niet met dezen heer te trouwen ? miep: Daar blijf ik bij, vader.

jasper: Nee, niet zoo zonder nadenken, niet te stellig, m’n

Em Borduur 7    97