geen verder leed toe te wenschen!... (loopt naar de deur terug, schrikt als ze in de opening staart).... Sachel! Sachel, wat doe je? Snij je je kleeren stuk? ’r Is toch geen dooie____
Sachel (den stoep afstrompelend, de handen verwoed in de scheuren van z’n jas). Wee, wee — m’n zoon is gestorven! (hurkt op den grond, de vingers in wanhoop in het haar) Wee! Wee! Wee, dat ik 'm
overleef! Wee! Wee!........
EINDE.
Oorspronkelijk ongewijzigd geschreven te Amsterdam, 15 Sept.—9 Nov. 1898.
112