Kamertjeszonde

vrijdenkers...’

‘Nou,’ beweerde juffrouw Stengevis, bezorgd het hoekig hoofd schuddend - ‘je mot niet spotte met dinge as drome - daar sou ik je verhale van kenne doen - niewaar Sorsien ?’

‘Mamma, geef u nou me nachtpon!’

‘Dadelijk,’ zei Georgine. ‘Ik geloof wit an drome. Bij mijn komt alles uit.’ Vanmorgen was ik wat blij dat ik van een huis dat in brand stond gedroomd had... Ik zag zó de vlamme en vonke... Weet u wat dat zegge wil ?’ Juffrouw Doedelaar plooide het gezicht in ongelovige belangstelling -juffrouw Stengevis schudde wijslachend dat zij het wel wist.

‘As je van vuur en vlamme droomt krijg je fortuin in je leven.’

‘Nou daar heb ik wel honderdmaal van gedroomd,’ lachte de barbiersvrouw.

‘En zo is d’r véél meer, niewaar juffrouw Stengevis ?... Bloed da’s schande niewaar ?... Enne een bruiloft... w&’s ook weer een bruiloft ?’

‘Een bruiloft da’s verdriet en een bruid met een boeket da’s een dooie,’ lei juffrouw Stengevis uit.

‘Enne d’r zijn nog méér dinge die een dooie betekene... Vis da’s een dooie,’ zei Georgine weer.

‘O God,’ bobbelde juffrouw Doedelaar inééns angstig achter de kiespijndoek, ‘...ik hé-van-nacht van lévende bót gedroomd.’

‘Nou let u nou es op of d’r geen dooie in uw familie of in uwes mans familie komt,’ troostte Georgine, ‘tande uitvalle is ook een dooie, niewaar, juffrouw Stengevis ?’

‘Nou en hóé!’

‘Enne as je van een dooie droomt dan krijg je met een levende te doen - is het niet zo ? - Paarde da’s politie... dat heb ik al gezegd - Paarle da’s trane...’ ‘Ik hé-nog nooit paarle gesien,’ slap lachte juffrouw Doedelaar, de kiespijndoek wat verschuivend - ‘dus daar sal ik wel niet van drome.’

‘Dat ken je nooit wete’- waarschuwde juffrouw Stengevis, met een smijdig dichtknijpen der sneelipjes en ze weer met een smak opengeulend, ‘ik heb as kind van de brandweer gedroomd, voor ik de brandweer ooit gesien had.’

‘Nou dat zou ik wel es wille sien,’ glimlachte juffrouw Doedelaar érg ongelovig.

‘Nou maar het was so.’

‘En je hoeft niet eens van paarle te drome,’ vulde Georgine aan, ‘briljante die zal u toch wel es gezien hebbe - die zijn óók trane... En dan heb je muize, da’s armoe, net zo as goud... en luize da’s ziekte...’

‘Enne koek niet te vergete,’ viel juffrouw Stengevis haar in de rede, ‘as je

227