Droompaard en andere Falklandjes

plan ben je eigen ’n ongeluk an te doen. Waarom zal die Monne Wanne niet in ’n enkele mantel lopen, as de stad gered mot wezen?’

‘Omdat - omdat/ zei ma ineens raak ’r gave tanden in z’n redenatie zettend: ‘Omdat ’t geen pas heit...’

Tas - pas — wat doe ⁵k met pas?’ sprak-slurpte pa, de grote koffiekom voor zijn baardlipppen.

‘Of jij nou met pas doet/ zei ma, walgelijk-kalm ’t zilveren lepeltje door ’r koffie kringelend, ‘of jij nou met pas doet -’t heit geen pas voor jonge meissies. Ja, ’k had daar Roosie meegenomen, as ’k ’t geweten had! De vrouw mot nog geboren worren die ’t nadoet. ⁵t Bestaat niet. Noem d’r is één op die ’t doen zou. Al zat heel Amsterdam op hete kolen dan dee ⁵k ⁵t nóg niet...’

Sekuur, zéker van ’r zaak, knikte ze de nikkelen knop van de vulkachel toe. ’r Dikke voetjes stevigden op de rand van de kolenbak, ’r kuiten schuwden van onder de stootkant des onderroks, ’r volpropt, vettig lijfje, zwaar-weeldrig in ⁵t openpuilen der blouse, vulde de piep-angstige stoel. En terwijl ⁵t linker-paphandje de ham-elboog van de rechterarm steunde, smolten ⁵r lippen om ’t randje der kom zoete-koffie.

Even snurkte de vulkachel, klonk Semmie’s gesmak, Sem die reepjes brood in ’t koffievijvertje doopte en zachtkens met hengelend beweeg de bruine brokken verslorpte vóór ze braken.

Roosje zat stil, zonder trek, luistrend naar pa en naar ma die wisten van de Mysterie des Levens.

‘..«En as je nou je man en je kindren van de dóód kan ophalen/ begon pa weer, de lamp in blauw rookwazen dampend, ‘as we allemaal op sterreven leien - dan dee jij ’t zelfde van Monne Wanne...’

‘Al kon ’k ⁵r ’n tón mee verdienen/ zei ma, ’r éne voet bijtrekkend die te warm werd en rooksmeulinkjes kreeg van indampend vocht - de zool had ’n lek — ‘al kon ’k ’r twéé ton mee verdienen, dan nóg niet...’

149