Diamantstad

grooten hoop te doen — most-je — most-je — ’t kennen — en datte ging maar niet as je ’t wóu — zoo maar eén-twee-drie — as je geen trek had — al leien ’r tonnen in de brandkast. Poddy, benee, had ^?m wakker gehoest, met ’t reutelgeluid als van ’n huil-blaffenden hond. Misschien had-ie geslapen, misschien niet — hoe laat ’t was, kon-ie niet gissen. Even stutte-die op de elbogen, luistrend naar Rebecca’s stem, 't rogglen, ’t vloeken, wou-die opstaan om te helpen. De geluiden dempten in nacht-zwijgenis — ver, ver weg, tinkelde ’t carillon van ’n klok, en 'n muis, ’n muis die-die kende, die-die wel had zien loopen, knaagde achter 't behang, ’t Hoofd in ’t kussen borend, om den slaap te vatten, had-ie gepoogd an wat anders, anders te denken, had-ie nijdig tegen ’t behang geklopt om de muis die ’m wakker hield, te verjagen. Maar ’t getob was-ie niet kwijt geraakt, ’t Maanlicht had-ie zien heen-bleeken, ’t ochtendscheemren aangrauwen, achter de straffe, kristalwitte ijsbloemen. Vroeg-opgestaan, korzelig, vermoeid, had-ie zich niet kunnen wasschen. ’t Water in de kan was bevroren — de droogdoek stramde in plooien, stijf en weerbarstig. Hoofdpijnachtig, met lust om ruzie te zoeken, was-ie de poort uit gegaan, zonder bij Reggie binnen te loopen. Met leege handen dee-je niks. En hij had gisteravond beloofd, beloofd, gek as-ie was, om te beloven wat je toch niet kon nakomen. Na-suffend over z’n gemurmureer, z’n hersenloos zaniken van inbraak en moord, gromde-die kwaadaardig en wrevelig. De stomheid om over boeken-misdaad te zeuren, as je voor de werkelijkheid van ’n brood voor ’n blinde en kinderen stond.

Eerst was-ie angeloopen bij 't sneeuw-bureau van de stad, waar honderden drongen, vijandig kijkend naar wie door de queue probeerde te sliepen. Suikerpeer groette. Die was leeper geweest en al om vier uur van huis gegaan, ’n Half uur wachtte-die, verkleumd, trappelend, huilerig van ellende — toen kon-ie inrukken. Alleen de voorste werden genomen. De rest was niet noodig. Mee-sjokkend met ^?n paar ouwe stumpers, die

176