Trinette

ii4

Frans nam bier, bestelde voor Trinette n glas advocaat, ’t Knapte haar op, deed ’t bloed warmer stroomen, de oogen frisch tintelen.... Cristi, nu had ze heelemaal vergeten naar ’t adres van Mad. Colbert te gaan! ... ’t Was hier aardig zitten.... zóo gezellig .... zóo lollig ....

Aan de overzij speelde ’n onderofficier van de Guides een partij domino met ’n jonge dame, waarvan ze ’t gezicht niet kon zien. Rechts zat ’n ander paar, ’n heer, slordig gekleed, en ’n bleeke vrouw, die nonchalant ’n cigarette rookte. Toen Trinette omkeek, lei de bleeke vrouw, verrast de cigarette neer.

„Trinette!.

... „Cristi! .. . Victorine !’

Ze herkende met veel moeite de vriendin, waarover ze eens met tante Adrienne gesproken had.

.... „’k Ben veranderd, niet?”

.... „Ja . .. ! Vreemd! . .. . ’k Had je heusch niet herkend ..

.... „Jij bent knap geworden .... Ik zie ’r beroerd uit, niet ?....”

.... „Nee .... nee .. .. ’n beetje bleek .... tóch gezond... ”

Zoekend naar woordjes, zei ze dat.

Cristi, wat zag Victorine ’r slecht uit!

Ze was de mooiste, frischte brunette, toen ze uit Roche-fort wegliep. Nu was ’t gelaat vermoeid, een ongezond, doorschijnend wit, waarin blauwe aeren bij de slapen scherp afstaken. Lippen en tandvleesch waren bloedeloos; de mooie bruine oogen hadden ’n doffe, lustelooze uitdrukking.

„La!... Wil je hier komen?”

’t Jongmensch, waarbij Victorine gezeten had, stond met de handen in de broekzakken op.

„Dit is mijn vriendin Trinette.”

Hij boog grappig zonder z’n hoed af te nemen. Hij had ’n brutaal, verpierewaaid gezicht, waarin geestige oogen

schitterden. Frans werd voorgesteld Uitroepingen van

verrassing .... Was hij niet de sterke worstelaar van Bon-