Duczika

kwijt was, ging Duczika langs de banken en perken. Aan de achterzij van ’t trappenhuis was 'n bankronding met speelplaats voor kinderen, ’t Felle licht van 'n lantaarn bescheen takken en blaren, beplaste de steenen zitting, de grijze balustrade, 't zand van den houten bak, waarin bij dag kleuters schepten en spitten. In de donkere hoeken was 't als op de banken, witte de rand van n manchet, schemerde 'n gelaat onder n hoed, fietste *t nevelig kleurtje van n blouse — in 't midden, waar de lantaarn ’n glansbedding groef, zat niemand.

Gefolterd-kreunend, dadelijk achterover leunend en de oogen sluitend, smakte ze r neer. 'r Lichaam woog, 'r voeten deëen pijn, ’r handen leien loom-heet in 'r schoot. Langzaam doorkilde 'r de koelte van 't bazalt, kleumde *t weldadig-heerlijk tegen ’r schouders en armen, 't Visioen van de kamer op 't „Polizeipräsidium" bevreemdde ’r even — ze herzag den man, die 'r gevraagd en gevraagd had — toen sliep ze zoo vast en gerust in, of ze in 'r bed lag. Als ’n dronken kerel niet naast ’r gekwakt was, zou ze tot: 't daglicht hebben doorgeslapen. Verschrikt, zonder besef waar ze was en hoe ze ’r kwam, stond ze op, wandelde verder. De straten waren a.1 leeger, holler, stiller. Trams reden niet meer — af en toe suisde ’t windgerucht van n uit de verte aanstuwende, weg jakkerende, weer verdwijnende auto. Toen, plots, of 'n floersing van wolken de starre huiswanden omschoof, werden de electrische lantaarns uitgedraaid, druilde ’t groen-verwezen gekwijn van den hemel over t rotswerk der daken, vergoorde ’t asfalt tot ’n versleten, doorvreten, bevuild pantser, lodderden de opperste vensters, kwalijk en traag, ’lijk op-sterven-af moeie slijmoogen, slurpte 'n enkele dakkamerruit de vooze, troebele weerkaatsing van n lichtender wolkeflard.

Op n brug stond ze stil, lei de handen om de dauw-natte leuning, keek naar de mat-grauwe, glanslooze diepte tusschen de glooiing der wallen — en, voor t eerst, naar ’t papier, dat ze mee had gedragen. Suffig vouwde ze ’t open — wat 't was? — wat ze 'r mee dee? — hoe ze ’r aan kwam?... Vier, vijf regels las ze, inert, machinaal: „...P olizeiliche Vorschri f ten zur Sicherung der Gesundheit, der öffentlichen Ordnung und des öffentlichen Anstandes... Eine weibliche Person, welche wegen gewerbsmässiger Unzucht der sitten- und gesundheitspolizeilichen Aufsicht unterstellt ist, unterliegt in dem Ortspolizeibezirk Berlin folgenden Beschränkungen..." — dan, wezenloos, verveeld, onverschillig, scheurde ze 't ding aan snippers, wierp ze omlaag,

280