Dageraad

DAGERAAD

LUKAS

Ik durf niet meer onder de menschen gaan,

Ik ben mijn houvast kwijt.

MARJOLEIN

.... Steun dan op mij!

Sta op!. .. .Voel je, Lukas, hoe sterk ik ben.... LUKAS

De weg naar 't dal gaat over dooden heen.... MARJOLEIN We gaan den weg omhoog, daar waar het licht Over de toppen schijnt. ... Steun maar op mij.

Ik word niet moe. En als je struiklen mocht,

*k Zie wel dat tranen in je oogen staan,

En 'k weet hoe lastig soms het tasten is,

Doe dan je oogen toe. Ik weet den weg.

Ik hou je bij de hand en ik ga voor,

In 't donker even goed. Ik heb 't geleerd,

We trekken samen 't groote Bergland door En dalen samen in een ander dal,

Waar niemand van je mooie misdaad weet. .. . LUKAS Maar dan héél ver van hier!

MARJOLEIN

Héél ver? Waarom? Zoodra we ergens zijn, waar jij weer wérkt,

En ik zóó zachtjes ga, dat je niet hoort,

Dat ik er ben, droom je zoo ver van hier,

Zoo ver van d’anderen, dat je vergeet.

Wist je ooit vroeger, dat ik naast je zat?. ...

Pas op, hier is de deur, Wat kijk je nou?

LUKAS

God zegen je, mijn liefste, liefste vrouw____

MARJOLEIN Nee, kussen mag je eerst als je gelóóft —

In 't werk____

(een klok slaat de vroegmis'

LUKAS

'k Geloof in jou èn in mijn werk....

MARJOLEIN Dan kus je me als we daarboven zijn —

In 't Licht, Niet hier, Hier is herinnering.

134