De moord in de trein

„Meneer, hoe durft u?” bulderde Arthur Rondeel los, plotseling ween' de machtige bankdirecteur, gewoon iedereen voor zich te zien sidderen, en diié er wel anderen naar zijn pijpen had leren dansen dan zo’n doodgewone rechercheur. Maar de doodgewone recher/cheur ging onverstoorbaar verder, als had hij de woedende uitval zelfs niet gehoord:

„Werkelijk, mijne herten, u moet bij een volgende gelegenheid geen vrouwen in uw drama’s mengen. Zij laten zich tè gemakkelijk van hun stuk brengen do<or een grimmig gezicht, een vals telegram, een met aplomb uitgesproken beschuldiging  vooral als er een paar mannen bij de zaak berokken zijn, die ze.... wel lijden mogen. Ook is het veiliger, damesschoentjes te kopen, dan ze mee te nemen uit een garderobe, waar er zoveel staan, dat een dame niet precies kan bepalen welke weg zijn en welke niet.”

Meneer Arthur Rondeel was eensklaps zijn verontwaardiging over het onhebbelijk optrteden van de speuder vergeten. Hij scheen wat verlegen en ook Jan Kikker keek min of meer beduusd. Alleen Josephus Bok, die als come-diant iets goed te maken had, deed natuurlijk-onverschil-lig, knoopte zijn handschoenen dicht en zei:

„Meneer Duporc wil al te slim zijn. Ik heb daar al eerder de gevolgen van ondervonden.”

„Ik hoop, meneer* Bok”, glimlachte de inspecteur allervriendelijkst, „dat die gevolgen niet al te funest voor u zullen blijken. Alleen moet ook u uw drama’s beter voorbereiden, en geen bloed op uw slaapkamer achterlaten, dat eerst enige uren later vergoten moet woilden. Scheikunde, weet u, is een venijnige, een hatelijke, een. bijna pervers lastige* wetenschap.... Tot zelf s de geheimzinnige driehoek, die u uit baldadigheid op het laken tekende — niemand had zulke dikke vingerstrepen kunnen maken als u — en de vlekjes op uw zakdoek klopten met dat goedje. Overigens ben ik blij, binnen vierentwintig uren na de „misdaad” te hebben kunnen vaststellen, dat meneer! Rondeel, ondanks zijn faam, van geheelonthouder, een liefhebber van whiskey was gebleven na zijn fataal avontuur in dJe( trein, een opmerking, die mij in staat stelde met kans op gelijk krijgen aan te nemen, dat u de moorddadige bewerking der treinrovers met goed gevolg doorstaan had.... ’t Spijt mij alleen voor meneer Jones, dat ik niet spoedig genoeg doorzién heb, wat de bedoeling van de oefening was, zoals uw intelligente vriend Tulp het zo schilderachtig uitdrukte. Misschien waren dan de aandelen van de Internationale Bank minder diep gekelderd en hadden heel wat zuinige spaarders hun papiertjes nu nog veilig in hun kast liggen.”

197