Joep's wonderlijke avonturen

schoot, bekeken z’n horloge, z’n ringen, z’n nagelschaar, z’n portefeuille.

Als ie de tasting der handjes, ’t getrappel der yoeten voelde, taxeerde ie zichzelf als ’n reus — als-ie ze zag waren ze z’n lichaams-gelijken.

Met ze stoeiend, ze als ’n waarachtig paard dragend, de handen vol teelaarde, de knieën één vettige kluit,vergat-ie alles, de groo-te misère, z’n wanhoop van dien morgen, z’n ontstemmingen en verbittering.

En zoo trok Loef ’m aan, vroolijk, bijna onder de negen kleuters begraven, toen ze uit de stad terugkeerde.

Haar reuzenschaduw schrikte ’m op.

— Wat doet-u? Wat is ’r? vroeg ze ver-baasd-glimlachend.

— Dat zie je, zei hij: ’k heb nieuwe kameraden....

— Jullie zullen ’t meneer te lastig maken, praatte ze vriendelijk-bezorgd — en zich bukkend nam ze ’n weerbarstig tegenstribbelend vrouwtje op ’r schoot.

Ze zat op ’t gras — ’t verpleegsters-kapje op de gescheiden haren — ’t egale, zachte gelaat in de weelde-branding der zon.

En zoo, zoo monumentaal-groot, groot van genegenheid, groot van gebaar, groot van

107