Uitkomst

Thijs (de handen naar de ster uitstrekkend). Zei ’k ’r?... Me takels zitte vast.... Me zelle geen zorreg meer hebbe — me zelle op heele schoene loope — me zelle drie-en-zestig brooje ete____

Bet (angstig). Nee! Nee! Nee!...

Jacob. Al ha-je ’m uit de modder geschept — al geve ze me leveslang: ik ben d’r niet vies van!...

Bet. Jacob... Jacob____

Jacob (het mes neerleggend). Zes maande hè-’k me kop tegen de mure van me cel kapot gestoote — zes maande kalk en tralies en ’n reepie lucht zoo groot as me hande — zes maande as ’t nacht wier dezelfde ster, die hij in z’n vingers houdt — dezelfde gele ster met de groene rande — en geen ander licht!... As me hersens dampte, as ’k niet slape kon, zag ’k ’r    —    as    ’k ’n strop om    me nek wou

legge, zag ’k ’r    —    as    ’k lee te vloeke,    zag ’k ’r —

as ’k de dage,    de    ure dat ’t nog dure    most, telde,

telde, telde —    as    hij    de schel van de    segarewinkel

— zag ’k ’r. Zes lange maande benne me same alleen geweest — het ze me hoore tekeer gaan, da’k ’t nóg is zou doen, nog is en nog is, as ze me weer ’t brood roove as toe met de staking (luciede lachend).

Ik ben ’r niet vies van — me kenne mekaar____

Wi-jij d’r niet, vader?... Nee?... Hahaha!... Jij niet, moeder?... Nee?... Mijn dan, Jan! (grijpt de ster uit Jan’s handen). God het ’r meer as zat, meer as zat — wij komme tekort____

Aaltje. Da’s waar — wij komme tekort.

Thijs. Wij komme tekort____

91