Wat niet kon - en andere verhalen

nóu te beredeneren. Over een paar uur stond de meid op en om acht uur kwam die wekken met een kop thee. Ongerust klopte hij aan, nóg eens, nóg eens.

‘Toe Annie! Doe open! Ik heb ongelijk! Toe nou!’

Zij, wakker geschrikt, hield zich stil.

‘Annie! Annie-ie-ie! Annie-lief! Annie ik heb ’t hier zo koud! Annie ik vat hier kou! Kom nou! Wat moet de meid wel denken! ’k Zal ’t nooit meer doen, nooit meer! Ik ben een schurk, een inbreker, alles wat je maar wilt! Toe nou!’ Ze begon medelijden te krijgen. Maar als ze nu toegaf was ’t voorgoed bedorven! En ’t was ook niet meer te verhelpen! ’t Contract was verscheurd en daarmee was alles uit. ‘Annie-ie! Engeltje .. ! Zeg dan tenminste of je slaapt!’ Geen antwoord.

‘Annie, als je geen antwoord geeft, ga ’k de meid roepen!’ ‘Ga maar weer naar je bed!’

‘Nee! Ik blijf hier in de gang zitten!’

‘Mij goed!’

‘Toe nou! Wees niet koppig! Ik heb me laten overhalen! En nóóit, nóóit meer! Ik doe ’n eed achter de deur!’

Zij zachtjes aan het lachen. Hij dee altijd zo grappig en wist je zo in te palmen!

‘Nee! — Ik wor nooit meer goed met je!’

‘Dan blijf ik hier voor de deur zitten!’

Boven hoorde ze lopen. De meid scheen opgestaan te zijn, gewekt door zijn kloppen. Dat was me wat moois als-ie daar zitten bleef.

‘Toe ga nu weer naar je bed! Wat moet de meid denken?’ begon ze.

‘Kan me niet schelen.’

‘Je maakt nutteloos schandaal!’

‘Kan me ook niet schelen. Ik zit hier goed. Als ik kou vat in mijn hemd komt ’t op jouw geweten!’

‘Ik ga toch van je weg!’

‘Uitstekend. Maar doe de deur open!’

IIO