Wat niet kon - en andere verhalen

‘Ja, dat zei ik, moe ... En toen zei-die, zeg an je moeder da’k niks meer meegeef ... Toen zei ik . ..’

‘Nou, hou maar je mond!’ — snauwde juffrouw Bik. ‘ ’k Wéét al genoeg ..

Ze blies wéér in ’t vuur dat lustiger van knettering werd, stond op, vulde de ketel, zette die in het ronde gat, begon wat vaatwerk te wassen. Ze huilde haast. Het werd té erg, niet meer te dragen. God dee hard met arme mensen. Zó was ’t nog nooit geweest, zo-lang ze getrouwd was. Niks meer in huis, geen zout, geen aardappelen, geen krediet bij de bakker. Even zakte haar hoofd lusteloos weg tegen het beschot, stompte ze de warme hand tegen de ogen. Die stumpers van kinderen. Maar in-eens schokte ze vinnig recht.

Bóven ging een deur open, dicht.

Juffrouw Eekhout, dat druktemakend dier van twéé-hoog, kwam de trap af. Daar had je ’r met d’r zoetsappig, vals smoel.

‘Dag juffrouw ..

‘Dag, juffrouw . .

‘Ik mot nog effen uit... Kijk me die slagersjongen nou is ’n gemeen stukkie klapstuk gebracht hebben.. ! Kijk me is wat ’n been.. ! Dat zal ’k ’m nou is fijntjes terug brengen. .. Wat zeg u? Heb ’k gelijk of niet.. ?’

‘Of u gelijk hét,’ knikte juffrouw Bik, ‘ ’t is erreg onvoordelig ... En wat ’n vét... D’r blijft niks van over as je ’t braait..

‘Nee, ’t is niet om te braaien ... We eten hutspot. Daar is mijn man dol mee... Ja, ik laat me daar villen! Ik betaal ’r toch voor! Betaal ’k ’r voor, ja of nee? Let u nou is op met wat ’n prachtig stukkie ’k terugkom... O je mot zo op je tellen passen met die slagers... Dag Pie-ie-iet.. ! Dag Je-é-ét.. ! Kan je niet dag zeggen ...’

Het hoofd zakte de trap af. Geprikkeld, kwaadaardig be-wreef juffrouw Bik het vaatwerk. Wat ’n dier van ’n mens! Met d’r stukkies vlees! Alles wat ze haalde liet ze an de bu

102