Het Jonas Daniel Meijerplein

Tussen Tongeleth en Tollens

veelal verborgen voor het oppervlakkige oog, maar daarom niet minder echt en sterk.

Dat neemt intussen niet weg, dat het officiële karakter van het Jodendom ingrijpend was gewijzigd. Vooral toen de dode letter van het Emanci-patiebesluit meer en meer levende werkelijkheid ging worden. Aarzelend aanvankelijk nog, doch onder de regering van Lodewijk Napoleon al beslister. Het was niet toevallig, dat de „lamme koning” op dit plein met zulk een puur enthousiasme werd ontvangen en toegejuicht vanaf de daken der Portugese en Grote Synagoge.

Ook broeder Napoleon kwam, de grote man zelf. Wel verschilt het Protocol uit 1811 met dat van de dagen van Rabbi Saul Amsterdam. Het Procesverbaal vermeldt o.m.:

„Tegen 12 uuren begaven zig alle de opgemelde leeden in een trein naar de Hoofdkerk en wel in volgende orde.

1 de Eerw. Heer Opperrabbijn benevens de presidenten van de drie opgemelde collegiën;

2 de leeden van ’t Opperconsistorie;

3 de Oppervoorzangers en de Secretarissen van ’t Opperconsistorie;

4 de leeden van ’t Collegie van Parnassim, hunne secretarissen en scribas;

5 de leeden van ’t armbestuur en derzelver secretaris.

Zijnde door de gewapende burgermagt, welke voor de kerke en langs de gantsche weg was geschaard, eene ruymte gemaakt van de hoek van de Deventer Houtmarkt tot aan de Halgang, die onbezet ter dispositie van de Directie der Gemeente was overgelaten.

En is voorts de Hoofdkerk ter eere van hunne Majesteiten versierd geweest aan den ingang in de Amstelstraat, troonsgewijze met een kostbare roodfluweel ter weerszijde afhangende mantel met zwaar vergulde passementen en franjes, en van boven met een prachtige coepel van dezelve stof met daarop geplaatste vergulde arend en tropheën alles omgeven met een fraaye guirlande met een vergulde faam van boven geschikt ter illuminatie voor de volgende avond, en wijders ’t binnenste der kerk van voren tot aan ’t altaar op de vloer en aan beide

80