Het Jonas Daniel Meijerplein

hoon wakker geroepen heeft, thans als ijverige apostelen werkzaam zijn voor de herleving van dit denkbeeld en als onverschrokken strijders optreden voor Israëls terugkeer naar het land zijner voorvaderen. Moesten nu onze vromen dezen ommekeer niet met vreugde begroeten, de bekeerden niet met achting, eerbied en liefde bejegenen? Moest niet ieder, die grootsche zielkundige verschijnselen weet te waardeeren, in dezen ommekeer een hemelsche openbaring zien, waarvoor men het hoofd in heilige gewaarwordingen buigt? Dit zoude men meenen, zoude men verwachten, althans bij de leiders en aanvoerders van het ware Jodendom. Wat ontwaren wij echter? Men verloochent hen, bestrijdt hen en stelt hen in een hatelijk daglicht. Zij, die als enee teedere moeder voor haar edele spruit voor het dierbare kind van het Joodsche nationaal bewustzijn moesten waken, werpen het weg, wenschen, dat het zoo spoedig mogelijk in den dorst naar Israëls verheffing, omkome.

II

„Steun het met Uwe hand, want tot een groot volk zal Ik het maken."

M. vr. Het was een engel, die deze woorden in de woestijn Ber-Seba sprak. Hij sprak hen in opdracht des Eeuwigen. Niet gaarne werd - volgens onze wijzen - deze opdracht aanvaard. Zou het niet - zoo wierpen de engelen het Opperwezen tegen - beter zijn, dat deze knaap nu van dorst omkwam? Aan Uw alziend oog immers is het niet verborgen, dat, wordt deze gered, zijn nakomelingen eens Israël onmenschelijk zullen behandelen, juist op een oogenblik, waar Uw uitverkoren volk zich in den hoogsten nood zal bevinden. Gij ziet immers de verraderlijke wijze waarop zij Uwe kinderen behandelden, die in ballingschap weggevoerd, bij hen, voor den hun kwellenden dorst, laving zoeken. De Eeuwige ontzenuwde deze tegenwerking, met de opmerking, dat een sterveling niet naar zijn gedrag in de toekomst mag beoordeeld worden; het tegenwoordige gedrag beslist en de knaap was thans vrij van zonden.

M. vr. Wanneer men de redenen nagaat, waarom goede en voortreffelijke geloovigen onder onze broeders in de beschaafde landen de weerzinwekkende handeling, het wegwerpen van den teederen knaap, plegen, wanneer men doorgedrongen is tot de eigenlijk motieven der ongevoelige zelfs vijandige bejegening der mannen, die met vurigen ijver voor het Joodsche ideaal, de opstanding van Zion en Jeruzalem optreden en werken, dan ontdekt men, dat het twee verschillende bronnen zijn, waaruit deze vloeien. In de landen, waar de Jodenhaat uit het graf der middeleeuwen verrezen, maar in een modem kleed gehuld, elke beweging van den Israeliet bespiedt en in eiken bijzonderen stap van den Joodschen medeburger een liefdelooze bedoeling tegen andere gezindten ziet, waken er onze geloofsgenooten met de meeste angstvalligheid voor, dat in hun midden niets geschiede, in hun kringen niets ondernomen worde, in de verste verte geschikt, der lastertaal hunner aartsvijanden een schijn van waarheid te verleenen. Zelf de meest onschuldige, ja ook de loffelijkste gemoedsuitingen worden onderdrukt, zoo zij het kenmerk van het echt Joodsche gevoel dragen. Natuurlijk derhalve, dat het streven der Zionisten, deze welsprekende uiting van het Joodsche nationaal gevoel, den vreesachtige schrik en angst aanjaagt. De Zionisten zijn in hunne oogen de gevaarlijkste brandstichters, die men met alle ter beschikking staande middelen bestrijden en onschadelijk maken moet. Door deze gedachte worden geleid en beheerscht niet alleen zij, die met het Jodendom innerlijk en uiterlijk in geen-

163