Hoge hoeden, lage standaarden

ONGEWENSTE VREEMDELINGEN

die niet eens weet wie zijn voorouders zijn geweest, noch waar en hoe zij hebben geleefd’.

De verscherping van het antisemitisme, gedurende de laatste jaren, heeft ongetwijfeld velen tot bezinning gebracht; zij hebben hun Jood-zijn aanvaard. Het is het tragische lot van een onderdrukte groep, dat een deel daartoe niet meer in staat is. Bij een versterking van de onderdrukking of van de vrees daarvoor, wordt hun wil om in de meerderheid op te gaan tot een wanhopige zelfverloochening. Vooral in landen, waar het antisemitisme wel dreigender maar niet officiëel geworden is - zooals in Nederland - trachten velen aan het gevaar te ontkomen, door uiterste assimilatie-pogingen. En in een wanhopige roep klinkt het: ‘wij zijn geen volk - wij assimileeren ons, al hebben onze voorouders 20 eeuwen geleden in Palestina gewoond’.

Alleen zoo kunnen we begrijpen, dat het in deze tijd nog mogelijk is, assimilatie als oplossing van het Joodsche vraagstuk in België te proclameeren. Zoo schrijft een orthodox assimilant, en de socialistische assimilant, dr. Henri Polak (want ten aanzien van de assimilatie, zijn alle assimilanten gelijk) beschouwt de assimilatie van de Nederlandsche Joden als een voldongen feit. Bij deze wanhoopsassi-milanten helpen redelijke argumenten niet meer. Anders zou dr. Henri Polak toch moeten zien, dat zijn argument het tegendeel bewijst van hetgeen hij bewijzen wil. Juist het feit dat niemand weet waar de voorouders van ds. Kersten hebben gewoond en niemand twijfelt ten aanzien van de plaats, waar de voorouders van dr. Henri Polak hebben geleefd, bewijst dat de Joden in Nederland ondanks alles, niet geassimileerd zijn.

Deze assimilanten zijn nu onze ‘schnorrers’. In een tijd, waarin de heele wereld tegen de Joden opstaat, en hun zelfs in de beste landen geen gastvrijheid meer wordt verleend, is het zielig, aan dit lot op zoo een wijze te willen ontkomen.

Wij weten niet wat ons wacht. Wij zeggen niet, dat wij een middel kennen om de toekomst der Joden, op korte termijn, beter te maken.

Maar één ding weten wij zeker. Voor ieder, die nog eenig zelfrespect heeft overgehouden, is dit toekomstbeeld onverdragelijk: de onge-wenschte vreemdeling die als ‘schnorrer’ staat voor de gesloten poorten.

Wij zijn een volk van ongewenschte vreemdelingen - wij zullen geen

167