Hoge hoeden, lage standaarden

HOGE HOEDEN / LAGE STANDAARDEN

Alsof ausgerechnet Karl Marx en Meijer de Hond iets met elkander gemeen zouden hebben gehad behalve dan hun afkomst naar den bloede.

Het was deze Meijer de Hond immers, de rebbe van de vierde stand, die het initiatief had genomen tot deze vaste burcht van het betaalde medelijden. Zij paste in het ‘rachmones’-beeld van een gettoman, die niet verder dacht dan de Blauwbrug (zoals dat heette) maar die een goeie nesjomme ( = ziel) had. Hij voelde voor de joodse arme ouden van dagen, die in de Roetersstraat tussen de goijem moesten leven. ‘Een Joodsch hart klopt aan Uw deur^> noemde hij zijn brochure uit 1911. Met ‘de ideeën van de jonge socialistische beweging’ had dat natuurlijk niets te maken.

Dr. de Hond werd intussen al heel gauw uit zijn schepping weggewerkt, geruisloos. Hij paste niet in het gladdere schema. En in zulke gevallen is het Amsterdamse jodendom altijd even genadeloos geweest als onze fascistische en communistische vijanden.

Om terug te komen op de weldadigheid. Het Nederlandse jodendom barstte in deze sector bijna uit haar voegen. Zelfs Colijn, die brave boerenzoon kwam opdraven in de gulden, zilveren en koperen sprookjes van wijlen Gans. Niet op zichzelf staande dit symptoom van liefde op ministeriëel niveau voor joodse schepselen van beiderlei kunne.

In het Amsterdam van 1937 en later was Colijn voor vele joden de profeet, die op een ezeltje door de Jodenhoek reed en ‘hef wel zou klaren. Die sterke man, die ons allemaal rustig liet slapen. Voor wie (ik heb er vrij dicht bij gestaan!) op initiatief van Abraham Asscher in diezelfde tijd meerdere joden geld bijeen hebben gebracht teneinde een bezwarend schrijven (dat vreemd genoeg van deze sterke man zwakke kanten letterlijk bloot legde) voor duur geld op te kopen en door hem te laten vernietigen. Je kon nooit weten waar het goed voor was. Tenslotte zou in die jaren zelfs Mussert bezoek hebben gehad van goedwillende Israëlietische voormannen die hem kwamen vertellen dat er ook goede joden waren (waartoe uiteraard de bezoekers behoorden).

Rijke Joodse Invalide! Arm Joods volk ‘op de grens van twee werelden’, om de titel van een bekende brochure te citeren.

146