De zoon van een gazzen

X

Rest ons nog een enkel detail. Ongeveer kwart over 8 arriveerden op die maandagavond J. H. Kann, de recherche en de medici. Vergelijk ook Kol Jisraëel - het officiële orgaan van de Sonnenfeldgroep - van vrijdag 4 juli 1924. De recherche vorderde sectie. De artsen Biskind, Wallach en Schabtai verwijderden operatief de kogels. Eén kogel had hem in zijn hart (waarop de dader blijkbaar mikte) getroffen. Het is niet onmogelijk, dat de dichter zich met zijn tas wilde beschermen. De richting van 2 kogels (1 door de bovenarm, een ander door de zijkant van het lichaam) kan daarop wijzen. Over de juiste plek van de misdaad bestaat nog enig meningsverschil. De Daily Express vermeldt, dat hij op de plaats van het hospitaal zou zijn neergeschoten. ‘He was fired at in the courtyard of the hospital...’ Dit is onwaarschijnlijk!

De Nederlandse Consul generaal J. H. Kann liet terstond (dit moet eerst in de loop van de avond zijn gebeurd) het schamele huisje verzegelen. Het ‘huisje’, waarvan een dagboekaantekening in The Central Zionist Archives zegt: ‘a single room - a kind of cell - in an Arab courtyard in Jerusalem’.

De ‘lewaja’ - de begrafenis - gaf aanleiding te over tot nieuwe moeilijkheden, vooral over de route. Men vreesde ongeregeldheden. Driehonderd-vijftig man volgden de baar. Aan het hoofd schreed Dr. Wallach. Kann was verschenen in vol ornaat! En niet te vergeten de leiders der orthodoxe gemeenschap.

Chaïm Sonnenfeld hield de Hespel (treurrede) en gewaagde van het ‘offer van ons geslacht’ (‘korban hador’). Ook Jacobus Kann voerde het woord. Het eerder aangehaalde dagboek zegt: ‘He (Jacob Israël) made of religious orthodoxy a political weapon, which he used unscrupulously against his fellow Jews, a Jewish Jesuiet’.

De Haans laatste gesprek met Siegfried van Vriesland werd geconstrueerd naar authentieke gegevens. Inderdaad geloofde de Joodse jongen uit de Lage Landen niet, ‘dat de ene Jehoede de andere kon vermoorden...’

392