Van Israelieten tot Israeliers

afkondigen van de Truman-leer de strategische stap, die Engeland, ware hij eerder gevolgd, tot een ander optreden 2011 hebben doen besluiten. Nu krabbelde het te laat terug. Terwijl het 2ijn linies weer naar voren bracht, begon het in de Verenigde Naties en daarbuiten met Amerika een hardnekkige strijd om de grenzen van Israël. In het begin van dit jaar zag het er een ogenblik naar uit, alsof deze strijd de vorm zou aannemen van een eigen, particuliere oorlog van Engeland met Israël, desnoods over de hoofden van Egypte en Transjordanië heen.

De Verenigde Staten waren inmiddels wegens het Marshall-plan en de voorbereiding van het Atlantisch Pact in staat geraakt dit te voorkomen/’

Sedert deze dagen is de positie van Engeland in dit Midden-Oosten zwakker en zwakker geworden. Vooral ook na de opkomst van de Brittenvijand Gamal Abd el-Nasser, die in 1952 de geslaagde staatsgreep leidde tegen Faroek, en sedert 1954 in dit land alle macht in handen heeft. Toen zijn naasting van de Suez-maatschappij (“Compagnie Universelle du Canal Maritime de Suèz”) in 1956 nog eenmaal scheen te leiden tot een gewapend optreden van de Engelsen (en de Fransen), grepen - onder aandrang van de U.S.A. - de Verenigde Naties in. De grootste indruk maakten bij dit Suez-conflict echter niet meer de zich op hun retour bevindende West-europese machten-van-weleer, maar... de troepen van het jonge Israël, die onder leiding van Mosjé Dayan in “100 hours to Suez” zegevierend waren opgerukt. Jammer alleen dat zij met hun indrukwekkend vertoon van jonge militaire kracht de zaak hadden gediend van een failliet imperialisme, dat in deze crisis voor het laatst mocht demonstreren hoe sedert de dagen van Disraeli de bordjes waren verhangen. Speciaal in het nabije Oosten, waar de Jisjoew van 1945 tot 1948 het nodige had meegemaakt.

Want na de catastrofale wending van het Joodse lot gedurende de oorlog in Europa staarden vele Joden uit Europa naar het Beloofde Land. En voorlopig tevergeefs, want nog steeds hield de Mandataris de deur op een kiertje. In het land begon de strijd tussen Joden, Engelsen en Arabieren. Wat zou de toekomst zijn? Dat in plaats van de Volkenbond nu de UNO zich met dit vraagstuk ging bezighouden scheen op zichzelf niet ongunstig. Tragische coïncidentie was slechts het directe resultaat dat het land - op deze ongelukkige olievlek van de wereld - terstond een der eerste objecten mocht worden van de komende “koude oorlog” tussen Oost en West. Rusland en Amerika — zo zagen wij al - betwistten elkander iedere vierkante centimeter grond.

Reeds op 7 oktober verklaarde Truman dat de Verenigde Staten voorstanders waren van onmiddellijke hervatting van ruime immigratie en zegde hij uitgebreide Amerikaanse hulp toe bij het transport van emigranten. Waarom ook niet? Toen de Vergadering der Verenigde Naties zich met de

153