Het verdwenen Ghetto

huilde hij in de „selieches”-dagen, in de week voor Rosj Hasjana. Wie hem heeft gehoord, voor het eenvoudige „Omed” — (ik schrijf het Perets na) heeft alle zuchten van ons volk vernomen. Dan het

„Matrozens joelt je”

De oorsprong van de naam is mij niet bekend.

Misschien verschenen daar aanvankelijk wel Joodse matrozen, die zeer zeker in Amsterdam voorkwamen.

Vooral aan het eind der 18e eeuw, toen de economische omstandigheden vele Asjke-nazische jongeren naar de vloot dreven en de parnas-siem daarvoor zelfs propaganda maakten. Gelijk later, tijdens het bewind van Lodewijk Napoleon, eveneens het geval was.

Gazzen Rood ging er voor.

Met het uiterlijk van een „zeehond”. Aron de Paauw was er jaren „Gabbe”. De practische voordelen van dit schone instituut culmineerden in het late aan-vangsuur. Het Sjacharieth-gebed begon eerst om 8 u,

Helemaal terug door de straat, tot aan de Amstel. Daar stond,, in de zoogenaamde Portugeese Kerkstraat (tussen Weesperstraat en Amstel), aan de even kant, de sjoel van

Neir Mitswo wetouro our

Hier was in onze tijd L. D. Staal een traditioneel-kundig voorlezer. Staal — hoofdredacteur van het N.I.W. — was een gerenommeerd anti-Zionist. Vaardig hanteerde hij de pen voor zijn denkbeelden. Hij was een knap man. Zijn eigenaardige hoge stem leende zich tot gemakkelijke imitatie. Opvallend was het dichtknijpen van zijn ogen, als hij met enthousiasme zong of oreerde. Spreekwoordelijk werd daardoor zijn eenmaal aldus uitgesproken exclamatie: „De kinderen Israëls gingen met de ogen open door de Rode Zee” .

147