Pijpelijntjes

XVII. CELBOEF

Stom Stientje was al thuis gekomen. Mal verkromd kind, dat in beugels hing en liep tussen Anna en juffrouw Meks. Die hadden haar van 't station gehaald en 't stomdove kind had 't huis vreemd gemaakt met d'r hardbrokkelige blafpraat. Juffrouw Meks vertelde d'r van, waar ze zelfbij zat op 't zonnige achterstoepje van 't tuinstraatje.

- Ze is nou over de zestien, maar met d'r verstand is ze wel de helft achter, affijn, dat merkt u zelf wel, maar zoudt u nou willen gloven, dat ze nou nog wel de helft flinker is, as bij de zusters in St. Michielsgestel? Daar was 't helemaal niks gedaan, ziet u, ze kan daar in Groningen nog wel 'n jaartje extra blijven en dan gaan ik met 'r naar 't gasthuis, dan kan ze daar ook nog wel 'n tijd blijven, voor d'r rug en d'r benen... dus u ziet, ze komt ons nog lang niet last... och, en lastig is ze toch ook niet... d'r vader komt woensdag thuis.

-Ja, dat 's waar ook, u bent d'r zeker gisteren voor 't laatst heen geweest?

-Ja... is m'neer Sam thuis?

- Nee, die is weg... waarom vraagt u dat?

- Nou, dan kom ik effen boven as u 't goed vindt, dan kanne we d'r over praten.

Heel bedaard zat 't fijne Meksenmensje over mij, niet verlegen meer, nu ze 't verteld had en ik toch alles wist van celboef.

!68