Met de stroom mee

Shakespeare de Joden uitgebeeld dan die imbecielen gisterenavond met hun Joodse pastoors. Geen greintje van de innerlijke grootheid, die toch in bijna ieder Israëliet aanwezig is...” Hij kent niets verfoeilijkers dan anti-semitisme: „het is uiterst onbillijk. Men moet niet vergeten, dat ook Jezus onder de Israëlieten is geboren. Alleen, ze hebben hem gekruisigd. En dat weegt nog zwaar op ze.”

Lode kijkt strak in de spiegel en Judy vraagt: „Wat zie je aan die spiegel?”

„Er zijn Joden en Joden,” gaat Lode voort, „maar er zijn er van een zeer speciaal soort, waar ik ook liever niet mee te doen heb...”

In haar bed zwijgt de vrouw ontsteld; even heeft haar vale gezicht naar hem opgekeken, maar nu ligt ze met het gelaat naar de muur. En zwijgt. Lode ziet het met iets van diabolische triomf...

Maar het schijnt, dat Judy, nadat ze hardnekkig geweigerd heeft, op de kamer petit déjeuner te gebruiken, voortaan in zwijgen blijft volharden. Ze heeft hem bevolen, in een café op de hoek op haar te wachten. Ze wil alleen zijn, als ze zich wast. Lode heeft de schouders opgehaald en is gehoorzaam naar buiten gegaan, waar hij rilt in zijn loden jas. Wat gisteren zo heerlijk leek en vrolijk, is druilerig, vuil; onzegbaar vuil en druilerig. Hij bestelt koffie. Waar moeten ze die hele regendag zoek brengen?

Ook Judy vraagt zich dat af. Ze wil haar koffers pakken en terug. Ze is ontnuchterd. Deze kwellende praat terwijl hij zich schoor... Hij is physiek afstotelijk, verlopen, grauw, met zijn fanatieke ogen — er is haat in die ogen. Zijn ze zo allen, de anderen? Mijn jeugd is voorbij, wat nu komt, is niet meer goed. Ik meende voorheen, dat ik geen illusies meer had, maar nu is alles — verloren. We moeten maar naar een museum of een film.

In het café staat Lode hoffelijk op, neemt haar regenjas, verzoekt haar dringend, vooral veel te eten. Ze geniet van de warmte in zijn stem, ze heeft het koud hier: Maar dan opeens zegt hij: „Ik had nog naar de kerk gewild.”

En ze snerpt bijna: „Maar ga gerust je gang, de Sacré Coeur is hier vlak bij, zoals je weet.” Gistermiddag hebben ze het witte bouwsel in de zon zien schitteren.

111