Het geheim van De Beukenhorst

zomer was bijna voorbij, de laatste vakantiegangers zouden binnenkort terugkeren. En toch kon hij het fraaie boekje niet vernietigen. Hij schoof het op zij en dacht: Misschien vindt Marie het leuk, het eens te zien. We kunnen dan heerlijk plannen maken, voor later... Plannen maken is immers altijd heerlijk, ook al gaan ze dikwijls niet in vervulling.

Er moest toch wel al een sterke geestelijke band tussen hen bestaan, zoals die zich ontwikkelt tussen mensen, die intiem met elkaar omgaan en op den duur vaak bijna dezelfde gedachten hebben. Want diezelfde middag bracht de post hem een brief van Marie. Ze schreef:

Liefste, je vindt me misschien een wispelturig schepsel, want we hadden al van alles beredeneerd over jouw verdere studie en mijn logeren in Amsterdam, nietwaar? Niet dat ik daar verandering in wil brengen, maar ik had zo gedacht: waarom zouden we het niet nog een paar weken uitstellen? Ik heb dit jaar nog geen vakantie gehad — wij komen hier met ons pension 's zomers nooit aan vakantie toe — en welbeschouwd ben jij er ook nog niet echt uit geweest. Nu heb ik een idee gekregen. De kwestie is, dat vader er ook graag uit wil, vooral om wat te schilderen. Hij is sinds vóór de oorlog niet meer in het buitenland geweest en zou graag eens wat berglandschappen schilderen. Ik ben zelfs nog nooit de grens over geweest. Vader dacht aan Zwitserland of Oostenrijk. Ik zei: heerlijk, dan ga ik met u mee! En bij nader inzien, dacht ik: waarom zou Hans ook niet meegaan? Niet dat ik je van je werk wil afhouden, maar zo'n verschrikkelijke

257