Het geheim van De Beukenhorst

Overigens stelden ze zich evenals het echtpaar Poolman tevreden met Hans’ mededeling, dat hij het moment nog niet gekomen achtte, om alle bijzonderheden uit de doeken te doen. Kolonel Blinxma echter leed zichtbaar onder dit tekort aan openhartigheid. Hoewel hij zich aan verscheidene glazen wijn had kunnen verkwikken en zelfs een uitvoerige heildronk op het jonge paar had uitgebracht, bleef er iets onrustigs in zijn houding.

Toen de anderen de kamer verlieten, trok hij Hans aan zijn jasje.

„Luistert u eens, meneer Bartels,” zei hij, terwijl hij heftig zijn snor opduwde. „U hebt mij zoëven hulde gebracht voor mijn aandeel in het ophelderen van die zaak, maar voor mij is ze nog niet volkomen helder. Ik kan me voorstellen, dat er redenen zijn, waarom u niet aan iedereen de ware toedracht wilt onthullen, maar ik meen, dat u voor mij toch een uitzondering kunt maken.”

„Inderdaad,” antwoordde Hans glimlachend, „maar dat kon ik toch niet doen, waar de anderen bij waren. Gaat u even mee naar de tuin, dan praten we daar verder.” Terwijl ze op en neer liepen in de tuin, vertelde Hans de oude heer hoe de vork in de steel zat. Blinxma schudde af en toe het hoofd, verbaasd en ontroerd, maar ook verrukt, omdat zijn hypothese juist was gebleken en Alfred Wae-lenburgh iets, en zelfs veel, met de geschiedenis te maken had gehad.

„Er is maar één ding, dat me spijt,” zei hij, toen Hans was uitgesproken.

„Wat bedoelt u?”

„Dat u geen rentmeester bent geworden, meneer Bartels.”

251