Jeugdherinneringen

144 DE INVLOED VAN HET KIND BIJ BEROEPSKEUZE

me. Het was juist in „den kaapschen tijd” waarin ze van haar vader en broers, die geen waarde van geld kenden, nu het hun na lange ontberingen als ’t ware toestroomde, soms drie, vier gulden weekgeld kregen, dat ze geheel aan snoeperijen en onzede-lijke lectuur verspilden. Nog langen tijd kon ik het hoongelach niet vergeten dat uitbarstte, toen ik vertelde, dat ik een dubbeltje weekgeld had, omdat Ma vond, dat men altijd een kleinigheid bij zich moest hebben voor een eventueel ongeluk als een hoed, die in het water waait e. d. Daarbij. . . gekluisterd aan een bedompt zolderkamertje van negen uur 's morgens tot vijf uur ’s middags, altijd maar naaien, altijd maar zitten, ik die gewend was aan ruimte en frissche lucht, ik. . . die zonder boeiende bezigheid nooit rustig kon blijven! .    .

Ik kwam in zulk een zcnuwachtigcn toestand, dat ik telkens wat anders liet vallen, en van de eenvoudigste opdracht nog minder terecht bracht dan een kind van acht jaar. Hierdoor werd ik het mikpunt van ieders spot. Op weg naar huis werd de gedachte: ,,je hebt het zelf gewild, je zult het dóórzetten” de slotsom van al mijn overwegingen. Maar. . wie zou zich ooit ten volle kunnen voorstellen de wanhoop, die me aangreep, wie mijn teleurstelling, mijn geknakte eigenwaarde, wie mijn opstand 'tegen het leven en de menschhcid, den eersten nacht na mijn debuut? Ik zal het Ma wel zeggen, haar vergiffenis vragen voor mijn verkeerd besluit! Haar goed hart, haar verstand zullen me helpen, me redden! . . Helaas! .... ’t gemis aan de juiste vertrouwelijkheid weerhield mij het haar te bekennen. Ma zou nooit zoo gedaan hebben, ze zou flink en eerlijk gezegd hebben, ,,ik kan niet langer bij die klassejuffrouw blijven en ik wil naar de kweekschool, help me om dit te bereiken!” Ik zou me diep schamen tegenover Ma over zulk een