Jeugdherinneringen

fHALIGE tijd!

IDie nog in het latere leven in de hcr-i inncring blijft.

[Ik mocht medespelen in het tooneel-

___Jgstukjc „Incognito”, dat door eenige

leerlingen uit de verschillende klassen, op de verjaarpartij van het Hoofd der school, opgevoerd zou worden.

Als boerinnetje in een rondedans, had ik wel een ondergeschikt rolletje te vervullen, maar dat gewichtige gevoel van comedie te spelen, voor een schoolmeisje uit de derde klasse, kindje van acht jaar en al die repetities! Nog wel bij avond.

Mijn waardigheid verzette zich dan ook tegen elke liefkoozing der oudere mcdespelenden. Maar voor hun suikertjes werd ik kinderlijk toegevend. Zoo speelde ik het scènetje, dat me eens ontsnapt was, voor wie er maar een prijsje op zette.

Het kind imiteert in den regel uitmuntend.

Naar ik me herinner, ging het stukje in hoofdzaak om de avonturen, welke een vorstin incognito op een reisje door haar eigen land ondervindt. Op een gegeven oogenblik komt ze in een primitief boerenlogemcnt te gast. Nauwelijks is ze met haar hofdame alleen in de gelagkamer, of hare hoogheid valt uit de rol en zinkt uitgeput in een leunstoel neer onder den uitroep „O del! wat is die stoel hard!”

Volgens aller oordeel overtrof ik bij het nadocn van dit scènetje in actie, in mimiek, in déclamatie verreweg het vijftienjarig meisje, wier rol het was.