Jeugdherinneringen

■Q^^£RACHTIG Maatje!”

Waarom hebben wij dan geen loof-»► i"^JXhut?” vroeg ik verwijtend, nadat ik in ^extase was geraakt bij een eerste ken-■G^si^^Bnisrn^ing met zulk een wereldwonder.

„Wanneer je grooter bent, kan Pa er misschien wel een koopen. Oom Bram heeft ze als eerstgeborene van Grootvader geëerfd.”

Ik moest me dus voorloopig treurig behelpen, met bij dezen of genen bevoorrechte een enkel dagje op visite te gaan.

Ik wilde er een bezitten.

Het kind legt zich moeilijk neer bij een diep gevoeld gemis. En dat was het voor het even gcloo-vige als cmotioneele kleine meisje.

Desnoods helpt zijn fantasie hem, het zoo vurig verlangde te bemachtigen.

Van mijn zevende tot mijn elfde jaar heb ik de kostbaarste Oostcrsche hut, gedurende de voorgeschreven acht jaarlijksche feestdagen bewoond. Hut en inboedel bestonden uit een samenvoeging van de meest heterogene bestanddeelen. Mijn verbeelding had ze onderling passend gemaakt. Niet één symbool ontbrak.

Daags voor eiken grooten feestdag verklaarde Moeder ons zijn beteekenis. Dit heeft mijn volmaakte loofhutinspiratie veel stof bijgebracht. De muren had ik geconstrueerd met afgedankte stoelen. — Vader besloot er niet gauw toe iets weg te doen. Het kon zijn nut nog hebben. Als gewoonlijk ondervond ik weer, dat hij gelijk had. —