Jeugdherinneringen

MARIETJE

die zooveel van me gehouden had, me tot zich zou halen. Overstelpt als ik was van droefheid, verweerde ik me heftig daartegen en riep verbolgen uit: ,,Ik houd God niet voor den gek”. Sarcastisch deed ik Moeder na, zeggende: ,,God heeft Marietjc gelukkig tot zich genomen”. „Dan zal hij mij ook halen, als het gelukkig voor me is en niet omdat Marictje het verlangt!!

Daarna brak ik in een onbedaarlijk snikken uit.

Men had me den stroohalm ontrukt, waaraan ik me in mijn diepe smart had vast gehouden: Het vertrouwen in de wijze, rechtvaardige beschikking van God.

Er ging geen lengtemaat van me mede in het kistje.

De gordijnen werden neergelaten toen de begrafenis passeeren zou.

„Gauw Eetje, daar komt de lijkkoets van Marietjc aan”, riep ons dagmeisje. Ze was ze door een kier tusschen het raam en het gordijn gaan afwachten.

Na zulk een ruwe koude gevoelloosheid, duwde ik haar, hoe parodoxaal het ook klinkc, uit diep, warm gevoel, ruw van me weg.

Ik ging heel bleek zien en verloor mijn gewone belangstelling in vele zaken. Vader vond het ’t beste me gewoon naar school te laten gaan. „Mijn droefheid zou daardoor afgeleid worden en op den duur slijten”, oordeelde hij. Nu stumperde ik zielig aan den arm van Sophie naar school. Eerst na maanden kwam ik het verlies te boven. Het hoofd van de school heeft daartoe veel bijgedragen. Hij zond me in den vrijen tijd op school, naar den tuin en droeg me de zorg op van zijn gezond guitig vijfjarig dochtertje. Ik moest dan van zelf met de kleine wildzang spelen. Daardoor bracht ik een deel van mijn liefde op dit kindje over. De arbeid