Jonge Mei

uw arm in statig zwieren weerstaat de zonnevieren

’n Koning in het wrochten uw kromme lijf hoort lof: geen arbeid die zoo zwaar gaat gebogene in het stof zijt gij ’t die ons het lijf laat, en van uw kracht wilt geven, met zon, het brood tot leven.

Nog wordt ’n gouden daalder u in den hand geduwd, nog is uw kromme wezen door eindloos doen verruwd: maar Priester zult gij wezen ’n toonbeeld en ’n vader als ’t land ons is tegader.

Dan zullen liedren eeren u, die zooveel gaf uit, want prijzend zal men kronen met lied en lof en luit

89