Gisteren komt nooit weerom ...

Tante Pessie-met-de prijs-d'rbij 105

op, ze zat thuis en wilde van niemand visite ontvangen. En toen die drie weken om waren, kwam ze triomfantelijk voor de dag... nou raad eens, waar ze mee voor de dag kwam? Met een vals gebit! Dat was in die jaren ook een grote zeldzaamheid en je begrijpt hoe de misjpoge opkeek, toen ze op een avond plotseling haar boven- en ondergebit uit haar mond nam en aan iedereen liet zien. Als een lopend vuurtje ging het door de buurt:

"Tante Pessie-met-de-prijs-d'rbij heeft zich een valse baksjmajem laten maken. Bij tandarts Klinger op het Frederiksplein. Kost wel duizend gulden. Niet tegeloven, niet tegeloven."

Nou zult u vragen wat ik, Zelik met die dingen te maken had en hoe ik de twee erfenissen ben kwijtgeraakt, want dat wou ik u immers vertellen. Luister dan goed.

In de tijd, waarvan ik nou vertel, zal ik een jaar of twaalf zijn geweest en ik was wat je noemt: niet mesjogge. Ze zeiden wel eens: "Als goo-chempie dood is, wordt Zelikkie goochem", en dat was in die jaren een compliment voor een jongen, die nog bar mitzwah moest worden. Goed, op een avond zit de hele misjpoge bij ons thuis op visite en tante Pessie-met-de-prijs-d'rbij is er ook en je kunt voelen, dat ze over haar vals gebit wil gaan spreken, maar niemand geeft haar kans, want iedereen brengt steeds het gesprek op iets anders. Het is even stil en toen zeg ik zo:

"Tante, laat nog eens even uw gebit zien. Hé, haal eens even uw tanden uit uw mond."

Nou zij niet lui natuurlijk en de hele verdere avond heeft de visite moeten aanhoren hoe tandarts Klinger eerst al haar kiezen en tanden heeft getrokken, pijnloos maar ze hoefde er niet voor te worden weggemaakt, en hoe hij toen de maat heeft genomen, want ze kon een gebit van de confectie krijgen of een gebit naar maat. Toen ze eindelijk wegging, stopte ze me stiekem een dubbeltje in de hand. Van die avond af zorgde ik altijd in de buurt te zijn als tante Breinie of tante Pessie-met-de-prijs-d'rbij ergens op bezoek waren. Om tante Breinie een plezier te doen, vroeg ik of ze wilde vertellen van haar operatie en dan kreeg ik van haar een dubbeltje, en de andere tante gaf me geld als ik haar vals gebit ter sprake bracht. Alleen als ze allebei op visite waren, was het wat moeilijker, want ik moest ze immers allebei als klant houden en ze waren nu eenmaal elkanders concurrenten. Geen van de twee tantes had kinderen, dus in de familie werd al gauw gezegd: