Gisteren komt nooit weerom ...

Tante Pessie-met-de prijs-d'rbij 103

mooie, eentje met perlemoer op de bergen en op die kaart stond geschreven: "Lieve Pes, Sjaje en ik staan hier op een berg, zo'n hoge berg kan je j e gewoon niet voorstellen, wat is een mens toch klein, gewoon een hoop paardevuil, je nicht Breinie." Nou, tante Pessie sprong uit elkaar van de kif en dat werd nog erger toen tante Breinie van de Rijn terugkwam en weken later nog altijd en overal liep te neuriën:

Ja zo'n reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn Is zo heerlijk en zo fijn, fijn, fijn Met een bootje van pleizier, zier, zier Glaasje bier, bier, bier Glaasje bier, bier, bier...

Het was eigenlijk geen neuriën en ook geen zingen, maar het was treiteren en de hele misjpoge begreep, dat tante Pessie iets terug moest doen, maar wat kón ze doen? Waar niemand aan had gedacht, dat deed ze. Met haar man Sakkie ging ze naar Parijs en veertien dagen lang kreeg de hele wereld de schandelijkste ansichtkaarten van haar, met blote kalletjes erop en af en toe ook een stadsgezicht en aan tante Breinie stuurde ze een brief met Franse woorden erin, die ik niet heb onthouden, alleen weet ik nog, dat er stond:

In Parijs is het zo druk, dat de ene sjewal gewoon met zijn neus tegen de staart van de andere beheime loopt.

En toen ze terug was heeft ze ons de oren verdoofd met verhalen van een Jiddische familie uit de Rue de Piejéé en ze gooide met Franse woordjes, die ze van die mensen had geleerd. Nou en wat moest tante Breinie toen doen? Ik zal 't u gauw vertellen. In die tijd kwamen de grote buffetten in de mode en tante Breinie liet haar voorkamer uitruimen en daar zette ze een eikenhouten buffet neer met krullen en gedraaide poten en glimmende sloten en beelden, die de etagère droegen, de hele straat kwam naar dat prachtige stuk kijken; en veertien dagen later liet tante Pessie haar voorkamer óók leegmaken en er reed een grote verhuiswagen de straat in en wat bracht die? Oók een buffet, niet groter dan dat van tante Breinie, maar wél helemaal in gepolitoerd mahoniehout en ze moest de werkster een dag extra in de week van Kattenburg laten komen alleen om dat kostelijke meubel in de was te zetten en uit te wrijven. Wat deed tante Breinie toen? Ze ging kristal kopen, een vaas en nog een vaas en een pièce de milieu en een kristallen bak voor kleine visitekaart