Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

naar me. Ze glimlacht vriendelijk. Ze is op en top wat ze in de Amerikaanse films een ״gangster-moll" noemen. Pistolpacking mamma. Patchecki bestaat eenvoudig niet meer voor haar. Ze zit vlak bij Marku en ze doet zo lief en aanhalig tegen hem, dat ik er draaierig van word.

Marku is nog steeds met zijn technische bijzonderheden bezig. Ik luister met een half oor. Maar plotseling veer ik omhoog.

Hij wijst op Grilly en zegt:

„Mijn dochter zal dat deel van het werk opknappen."

Zijn dochter? Grilly de dochter van Marku? Nou is de boot pas goed aan.

Patchecki heeft me altijd willen wijsmaken, dat Grilly een dochter van hém is. Niet, dat ik het ook maar een seconde heb geloofd, maar dat is ten slotte mijn zaak.

Er staan een paar aardige kruiken op tafel. De glaasjes blijven niet lang leeg. Ik moet zeggen: iedereen kan er uitstekend tegen. Wie dat gezelschap onder de tafel wil peren, mag wel een maag van gewapend beton bestellen. Alleen Grijze Jaap heeft een beetje de hoogte. Het kan zijn, dat hij zoveel straffe borrels achter elkaar niet gewend is. Maar ik houd hst ervoor, dat hij zenuwachtig en opgewonden is. Mijn ervaring is, dat alcohol dan heel slecht werkt.

Patchecki ziet het ook. Hij geeft mij een onmerkbaar knipoogje. Hij schenkt Grijze Jaap de zoveelste borrel in. Die is al zover heen, dat hij niet eens merkt, dat Patchecki bezig is hem dronken te voeren. Hij drinkt alles door elkaar. Jenever en zoete likeurtjes. Patchecki grijpt een andere fles. WODKA staat er op. O, la-la,

170