Een klein mannetje met een klein potloodje (40 jaar VARA)

Ir. Baird ried hun aan ook eens in Berlijn te gaan kijken. De Duitsers waren in sommige opzichten misschien wel verder dan hij. Die hadden een beeldschroef uitgevonden, 'de schroef van Mihauly'. Een paar hoofdbestuurders trokken naar Berlijn. Ze ontmoetten er dr. Fr. Noack. Die had zelfs al een kant-en-klaar televisietoestel gemaakt. Er werd afgesproken dat dr. Noack naar Nederland zou komen met alles wat er nodig was om een uitzending te verzorgen.

Op die 22ste januari dan, vierendertig jaar geleden, was de eerste televisiestudio in Nederland gevestigd in een klein zaaltje van het gebouw van de diamantbeurs aan het Weesperplein in Amsterdam. Eerst hield de voorzitter van de vara, A. de Vries, een toespraak. Hij zei, dat het hoofdbestuur van de var a de overtuiging bezat, 'dat de televisie een toekomst heeft.' Verder onthulde hij, dat het hoofdbestuur van de vara 'de hoop koesterde zo spoedig mogelijk door redelijke normalisatie van alle omroepverenigingen televisieuitzendingen te maken tot een regelmatig weerkerende proefneming van de Nederlandse zenders.' Aan het slot zei hij, dat de vara spoedig in staat hoopte te zijn films uit te zenden.

Daarop begon de eerste uitzending. Eerst werd een stilstaand plaatje, het hoofd van een vrouw en daarna van een man, 'afgetast' door een Nipkov-schijf. De signalen gingen per telefoonlijn naar Huizen. Daar werden ze door de zender uitgezonden. Een daverend applaus weerklonk, toen onmiddellijk daarna via de ether in het andere zaaltje de beelden werden ontvangen. Erg vaag en bibberig, maar toch herkenbaar ! Hoe groot was het beeld dat ontvangen werd? Drie bij vier centimeter. Er was een kanjer van een vergrootglas voor geplaatst; nu leek het althans nog iets. De eerste televisieuitzending was de sensatie van die dagen. Na die eerste officiële uitzendingen werd nog drie maal een half uur uitgezonden door de vara. Voor die drie volgende uitzendingen stonden enkele toestellen in een grotere zaal van de Diamantbeurs opgesteld. In de krant stond: iedereen die wilde, mocht komen kijken. En ze kwamen, in drommen kloek en breed. Er vormde zich een lange stoet wachtenden op het Weesperplein. Vijftienduizend mensen werden voetje voor voetje langs de piepkleine beeldjes geleid. In stomme verbazing zagen die mensen: televisie.

's Avonds werd dr. Noack voor de microfoon geïnterviewd. Het interview werd besloten door de Rotterdamse dichter-zanger G. Dumont die een toepasselijk vers had gewrocht:

116