Die-en-die is er nòg ...

van Lampedusa kruipen naar de troonzetels om de zoom van de jurk van David's moeder te kussen, en als de podesta een tipje van de jurk tussen zijn vingers heeft, wrijft hij deskundig de stof heen en weer, richt zich op en vraagt:

״Mooie kwaliteit is dat... bij wie heeft U die gekocht en wat heeft U er voor betaald?"

Maar er ontstaat strijd en haat en verbittering tussen de mensen uit het East End en de oorspronkelijke bewoners van Lampedusa. De oude koning en de koningin kunnen het gezag met moeite handhaven, maar ten slotte overwint de verdraagzaamheid en het verstand. En David Cohen proclameert plechtig, dat de vlag van het gelukkige eiland Lampedusa drie woorden als zinspreuk zal dragen: Waarheid, Vrede en Gerechtigheid. Goed beschouwd was het een raar ratjetoe van afgedragen toneeltrucjes en goedkope symboliek, dat toneelstuk. Maar het bezat toch iets van een heilige boodschap, die het verkondigde. Of was het misschien het publiek, dat het stuk veel hoger waardeerde dan het eigenlijk verdiende — en dat het juist daardoor tot een hoger plan optilde? In elk geval, het was onmogelijk het stuk te zien zonder een brok van ontroering in de keel te voelen.

Mijn gezelschap was uitbundig. Ben en zijn vrouw beweerden, dat ze nooit mooier stuk hadden gezien. Dat er nooit beter stuk was geschreven. En dat het zeker naast Shakespeare geplaatst kon worden. Shakespeare, dat was een bedelaar vergeleken bij de man, die Lampedusa had geschreven.

Jankele herhaalde voortdurend de woorden :Waarheid,

Vrede en gerechtigheid.

Sidney kwam op straat naast me lopen en zei: „De

209