De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

muizen. Veel tijd om erover na te filosoferen hebben we niet, want opeens klinkt er een gestommel op de trap alsof een regiment kruiers bezig is een brede kast door een te nauwe deuropening te wringen, maar het is geen meubel, het is alleen maar Hare Dikheid juffrouw Granaat uit de slagerij, die voor het eerst van haar leven haar meer dan tweehonderdvijftig pond naar drie hoog komt hijsen om bij ons een buurpraatje te maken. Of, buurpraatje is eigenlijk een te koel woord voor de genegenheid die ze over ons komt uitstorten. Eerst condoleert ze vader plechtig met het verlies van grootmoeder Jans en daarna feliciteert ze het hele gezin driemaal zo plechtig met de miljoenenerfenis die ons zo maar op het lijfis komen vallen. Vader krijgt plotseling haast om naar zijn werk te gaan en grootmoeder vlucht naar de keuken, maar moeder voelt nu eenmaal verplichtingen jegens de slagersvrouw; krijgt ze elke week een mergpijp van haar, ja of nee? Dus gaat ze haar breedvoerig uitleggen dat we helemaal nog niet weten of we straatarm ofwel schatrijk zijn. Het griezelige is dat juffrouw Granaat opeens op een rare manier doof is; ze kan slechts één woord horen, namelijk: miljonair, de rest is gewoonweg langs haar bewustzijn geslipt. Op dat ene woord blijft ze sabbelen, miljonair, miljonair, heeft iemand er wel eens over nagedacht wat we met al dat geld kunnen doen? Nou, zoiets moet ze niet aan moeder vragen, die immers dag en nacht hoofdpijn heeft van het prakkizeren over gordijnen en linnengoed en aflossing van pandjes in de lommerd. Geloof maar gerust dat moeder precies weet hoe ze die miljoenen gaat opmaken. Juffrouw Granaat antwoord dat het haar gewoonte niet is haar neus in andermans zaken te steken, daarvoor heeft ze teveel innerlijke beschaving, al zegt ze 't zelf. Moeder is een van haar vaste klanten in de winkel en nu we plotseling rijker zijn dan de koningin en de Nederlandse Bank samen, nu denkt juffrouw Granaat: 'Kom, weet je wat ik ga bij juffrouw Beem op visite, misschien wil ze van mij een goede raad aannemen.'

Die goede raad komt erop neer dat geld alleen maar iets waard

139