Nadat de Franse en Britse tegenstand in Frankrijk was ineengezakt en het Engelse Expeditieleger naar de westkust was opgejaagd, begon de uittocht der Engelsen van het vasteland van Europa. 'Het wonder van Duinkerken', zoals het werd genoemd, want het was onbegrijpelijk dat zoveel soldaten ongedeerd konden wegkomen. Maar al hun wapens en hun uitrustingsstukken moesten ze achterlaten. Hitier scheen te hopen, dat Engeland zich nu ook gewonnen zou geven. Toen de Engelsen onder de bezielende leiding van Winston Churchill echter vastbesloten bleken de strijd voort te zetten, hernieuwden de Duitsers hun aanvallen.
Het was de Duitse luchtmacht, die de ruggegraat van het Britse verzet moest breken, eerst door zware bombardementen op de Engelse havens en vloot, daarna door zware aanvallen op de zuidkust en vervolgens door meedogenloze bom-aanvallen op Londen.
Onvoorstelbaar was de kracht, waarmee de Duitsers die aanvallen deden. Op één dag, nl. op 15 oktober 1940, werden op Engeland 70.000 brandbommen geworpen.
Later is bekend geworden dat van midden juli 1940 tot half mei 1941 ruim één miljoen huizen in Londen werden beschadigd of geheel vernield. Veertigduizend burgers werden gedood. In 85 achtereenvolgende nachten werd Londen 82 nachten gebombardeerd. Maar Engeland hield vol.
128