Een schaap vangen

vergif werkt: hij vernietigt structuren. En ik heb ook gezegd dat liefde andersom werkt, eenheid brengt, structuren bouwt. Zo gezien staan zij tegenover elkaar. Maar er is een vorm van herinneren die beide bij elkaar brengt. ‘Het enige dat we voor elkaar moeten doen,’ zei mijn meditatielerares, ^cis elkaar herinneren.’ In het jodendom, maar ook in andere religieuze tradities, wordt ervan uitgegaan dat de ziel alles weet, maar vlak voordat hij teruggestuurd wordt naar de aarde om daar een mens te bezielen iedere herinnering aan dat weten kwijtraakt. Aan die herinnering refereerde mijn lerares en aan het nut van de poging die herinnering terug te brengen. De herinnering aan onszelf is doorgaans een herinnering aan dat wat wij het meest liefhebben, maar waaraan we niet vasthouden, én aan de specifieke spirituele rol die ons is toebedeeld en die we meestal ook uit de weg gaan. Het vereist moed bij de ander om ons aan onszelf te herinneren, en het vereist moed bij onszelf om ons te laten herinneren aan onszelf. Docenten, therapeuten, hulpverleners kunnen hun leerlingen, patiënten en cliënten niet beter helpen dan door ze te helpen zichzelf te herinneren. Aan het verhaal van uw leven hoeft u niet herinnerd te worden, maar wat heeft u uit dat verhaal weggelaten, welk verlangen onder het tapijt gestopt, welke strijd voor welke waarde heeft u opgegeven, wat van wat u zich voorgenomen had te doen in dit leven, bent u vergeten ook werkelijk te doen? Kortom, waaraan moet u herinnerd worden? En waaraan zou u de mensen om u heen willen herinneren?