Een schaap vangen

waarmee hij het Goddelijke naar deze aarde haalt. De verbeeldingskracht is hét hulpmiddel voor de imitatio Dei, het handelen volgens en navolgen van het Goddelijke. De creatieve verbeelding is het domein, de ruimte, waar God en mens op elkaar inspelen en elkaar vinden.

Van het belang van de verbeeldingskracht werd ik nog eens doordrongen door een artikel in de Volkskrant. Het was een artikel over autisme. Van de vier kenmerken die door Engelse onderzoekster Lorna Wing zijn opgesteld, waren drie mij wel bekend, te weten moeite met sociale contacten, problemen met communiceren en een beperkt repertoire aan interessen en activiteiten. Over een vierde kenmerk las ik voor het eerst, namelijk hun gebrek aan verbeeldingskracht. Totdat ik het artikel las was ik me niet bewust van de integrerende werking van de verbeelding. Het artikel maakte dat duidelijk aan de hand van enkele voorbeelden. Als een autist geblaf hoort, roept dat niet het beeld van een hond op; het geblaf staat op zichzelf, het heeft geen context - en dat is eng. Dat begrijpt iedereen onmiddellijk. In het artikel vertelt een hulpverlener, mevrouw Van Berskelaer-Onnes, dat autisten prikkels niet kunnen verwerken, ik zou zeggen integreren. Ze legde een hamer op tafel en vroeg een autist hem te beschrijven. Hij zag twee dingen: ijzer en hout, maar kon ze niet tot één voorwerp combineren. Autisten leven dus blijkbaar, zo begrijp ik het, in een wereld waarin zij worden bestormd door prikkels die niets met elkaar te maken hebben - een kakofonie van geluid, een kakofonie van lichtimpulsen, een kakofonie van vormen zonder enige samenhang, of in het beste geval, met een minimale samenhang.

Zelf heb ik ooit iets meegemaakt wat erop leek. Gedurende een dag was alles wat ik zag tweedimensionaal en verstoken van emotionele betekenis. Alsof ieder mens niet