Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan

Ik kom uit een gegoed joods gezin uit Zutphen. Mijn vader was een telg uit een oude familie. Zijn twee ooms waren professor in Leiden; zijn vader was een zwak kind dat voor zijn gezondheid werd „opgeborgen in de provincie.” Daar trouwde hij met de dochter van een bekende zilver- en goudsmedenfamilie uit Arnhem. Als huwelijksgeschenk - en als middel van bestaan - had het echtpaar een manufacturenzaak gekregen, die door mijn grootmoeder werd gedreven en waarin mijn vader zijn vader opvolgde toen deze stierf. Mijn vader was toen zestien jaar. Eigenlijk had hij geen zin zich in de zaak te storten - hij wilde medicijnen studeren - maar hij heeft van die manufacturenzaak langzaamaan een zaak in onder andere couture kleding gemaakt. Dat kwam zo: toen mijn vader ontdekte dat de japonnen, die zijn klanten nodig hadden helemaal niet fraai pasten is hij zelf gaan ontwerpen en zoiets als een van de eerste couturiers geworden.

In de omgeving van Zutphen woonde namelijk de hofhouding van ondermeer Het Loo. Dat waren de klanten van mijn grootouders en mijn vader, ’s Winters zaten die mensen in Den Haag, ’s zomers zaten ze in Gelderland. Mijn vader kende het milieu van Eline Veere dan ook van nabij. Hij kon zo aanwijzen wie daarvoor model had gestaan.

Ik heb een orthodoxe opvoeding gehad. Ik leerde bijvoorbeeld op mijn vijfde jaar tegelijkertijd Nederlands en Hebreeuws lezen. Nederlands van het dienstmeisje, Hebreeuws van mijn vijf jaar oudere broertje. Die vond dat nodig en het ging in een moeite door. Vanaf mijn achtste jaar ging ik ook

Betty Weijl met haar broer, die haar Hebreeuws leerde lezen.