Een staat herrijst ....

antwoord op een lange lofrede van mijn kant op de opofferingsgezindheid en het grote idealisme nodig om het leven in een collectieve nederzetting vol te houden.

Het was mogelijk dat ik er niets van begreep. Je kunt tientallen boeken over een onderwerp lezen en de practijk gooit al je boekenwijsheid overhoop en de indruk is geheel anders. Dat is meestal zo en ook de lezer van dit boek zal die ervaring opdoen als hij er door geïnspireerd mocht worden om zelf te gaan kijken.

Dus kreeg ik een college in de diepere zin van de idee der collectieve nederzettingen.

Het gesprek vond plaats in een klein huisje (één van de „burgelijke” woningen) in een grote kibboets, terwijl cle Decemberstorm raasde en het huisje in al zijn voegen kraakte.

Ik leerde: Dat het geen „opoffering” is om het individuele leven zoveel mogelijk te beperken. Om geen winst of verdienste voor zich zelf te hebben.

Om van eigen comfort af te zien, zolang niet de gehele gemeenschap daaraan toe is. Om de gezamenlijke vooruitgang in materieel opzicht niet tot vergroting van comfort maar voor de hulp aan nieuwe immigranten en kinderen te geven.

Dat de bekende stelling uit de Thora: „Houd van de andere als van U zelf,” hier veranderd is in: „probeer meer voor een ander te zijn dan voor Uzelf.”

En dat dit alles heel gewoon is.

Laat mij U zeggen dat dit gezegd werd in een niet-religieuze nederzetting. De les geldt voor allen.

Sociale rechtvaardigheid — neen meer — liefde tot de mens vormt de basis van het kibboetsleven.

133