Een staat herrijst ....

een grote weg Haifa verbinden met het Zuiden — met de Negew en door de Negew met Aquaba aan de ingang van de Perzische Golf.

Een weg die het Suezkanaal niet tot de enige verbinding maakt tussen de wereldzeeën.

De buren zien Haifa’s industrie en verkeer groeien en worden bang en .... agressief.

De Joodse bevolking gaat rustig verder met opbouw en ontwikkeling. Iedere morgen stromen de arbeiders uit de arbeiders-voorsteden de „kirioth” naar de bedrijvige haven en industriestad.... ook al moet de bus de helling af langs niet ongevaarlijke weggedeelten — waar nu en dan sluipschutters hun heilloos werk verrichten. Het werk gaat door!

Haifa is ook de plaats waar zich de vreselijke tonelen met de „illegale” immigranten hebben afgespeeld. Hier werden zij „overgeladen” op de deporta-tie-schepen — de Ocean Vigour (is deze naam geen hoon voor het werk dat de roemruchte „Navy” tot eeuwige schande strekt?) en de Empire Rival.

Herzl had de thuiskomst anders gezien. Schreef hij niet: „Eens wil ik rusten in Haifa om de thuiskomst van mijn volk te zien.”

Maar ook het tijdperk van de Ocean Vigour gaat voorbij. De Engelsen zullen er wegtrekken en niemand die ze in weemoed ziet gaan.

En dan.... zal de terugkomst beginnen.

Ik sta op de Panoramaweg op de Karmel in de avond — de lichtende stad ligt onder mij — beneden in de verte pinken de lichtjes der schepen.

De zee draagt het eeuwenoude lied aan: „En Ik zal ze verzamelen van alle hoeken der aarde.”

114