Een staat herrijst ....

Ik zag er de première van een stuk van Schalom Asch — Kiddoesj Hasjeem — de martelaren.

De wisselwerking van spelers en publiek was onbeschrijflijk. Iedere nuance, iedere dans (en het ballet zou een aparte beschrijving verdienen) en vooral ook de zeer suggestieve muziek, geschreven in de hier nog maar weinig bekende ,,meditteranean style” had onmiddellijk contact met het gevoel van de toeschouwers.

Bedenk daarbij dat deze voorstelling midden in de onlusten plaats vond en dat velen van de toeschouwers diezelfde nacht er opuit moesten of zojuist van een „actie” waren thuisgekomen en het geheel levert nog sterker het bewijs van een cultureel besef dat ver uitgaat boven dat van het gemiddelde publiek in Europa — maar hier is het Midden-Oosten.

Naast Habima zijn er nog het arbeiderstoneel Ohel (ook met een eigen theater) en de theaters en cabarets, waar het „moderne” toneel en cabaret wordt gebracht.

Tel Aviv heeft een stedelijk museum waar voornamelijk de schilders van het land hun werken exposeren — maar waar men druk doende is een behoorlijke verzameling tot stand te brengen (door schenking en aankoop) van oude meesters.

De belangstelling voor de schilderkunst is hier bijzonder groot. En daar een jong land geen beroemde collecties bezit — doet men het met reproducties.

De reproducties van van Gogh kent ieder kind van de middelbare school en tentoonstellingen van reproducties in de kibboetsiem hebben altijd een grote belangstelling.

Ook de beeldhouwkunst heeft vele bewonderaars.

102