En toch leefden wij

was, op 20 jarige leeftijd. Ik wilde niet meer leven, want zonder haar zou het niet gaan. En men heeft mij op moeten beuren en bemoedigen met zoveel geduld dat het bijna onmogelijk leek. Tot plots ik wist dat ik moest. Er was iemand die veel van me hield en zich de toekomst met mij voorstelde. Maar dan altijd met een vrolijke jonge vrouw. En ik heb ja durven zeggen en ben verder gaan leven met me meedragend een schat van herinneringen die mij vaak nu nog, na 14 jaar, van onschatbare steun zijn. Ik hoop zo, Ro, dat ook jij je zo de toekomst zult kunnen voorstellen. Van harte hoop ik dat wat voor mij reeds lang herinnering is, voor jou nog werkelijkheid mag blijven. Maar eens komt die tijd toch, hoewel zich dan alles volgens natuurlijk bestel voltrekt. Ik heb dus nu gelegenheid gehad twee van jullie drietjes nader te leren kennen. Rest mij nog wat nader contact met jou te zoeken en ook jou, hopelijk, een steun te kunnen zijn. Zo van buitenaf gezien kun je je redden en ik ben daar heel blij om. Maar ook jij zult je momenten van eenzaamheid hebben en dan, Ro, zou ik je zo graag een steun willen zijn. Natuurlijk niet als je er geen behoefte aan hebt. Maar is die er wel, ik ben altijd tot je beschikking. Ik zie de zaak nu zo.

Marijke is wat flinkheid betreft de minste. Ze leeft en werkt momenteel bij de gratie van Jo en mij. Dat is afschuwelijk. Een mens moet zo veel wilskracht en idealen hebben dat hij zelf kan leven. En tegenslag in het leven mag je niet onmiddellijk in een hoek werpen. Albert Schweitzer zegt in één van zijn werkjes: Leeft Uzo in Uw idealen in dat het leven ze U niet kan ontnemen. Begrijp je, Ro, wat dat zeggen wil. Een mens behoort zich een ideaal te stellen. Men moet zich een doel stellen, scherp omlijnd. En als belangrijkste doel voor ieder zie ik de liefde van mens tot mens. Het leven is buitengewoon mooi en waard geleefd te worden. Alle droefenis ten spijt. Maar men moet zoeken en tasten naar de waarden en men moet zichzelf volkomen kunnen uitschakelen terwille van het grote geheel. Dan pas zul je zelf volkomen gelukkig kunnen zijn. Marijke is daar nog lang niet aan toe, maar geduld en liefde zullen veel kunnen bereiken. Angstwekkend ver in haar levensbeschouwing is jullie jongste zusje. Hoe iemand van deze leeftijd zo kan denken en praten is onbegrijpelijk. We hadden een goede veertien dagen samen en ik ben haar dankbaar voor haar vertrouwelijkheid. Samen spraken we over allerlei. Ze is nu weg en dikwijls denk ik, dat het te