Izzudaar

M. WERTHEIM is in onze letteren een merkwaardige figuur. Hij behoort tot geen enkele school of groep, hij is nergens bij aangesloten, hij is ‘alleen maar' verteller. In de middeleeuwen zou hij waarschijnlijk sprookspreker zijn geweest. Nu is hij een eerzaam zakenman die op zijn vijftigste jaar ineens te voorschijn kwam met de veelgeprezen roman Isaac de Fuentes, die hij liet volgen door Vorst van de ballingschap (dat een pers kreeg zoals aan een roman zelden te beurt valt), De soete bazinne, De laatste Levano en Banvloek.

Inmiddels had de schrijver zich ook begeven op het terrein waartoe zijn verteltrant hem als het ware had voorbestemd: dat van het korte verhaal.

Het korte verhaal bloeit niet in Nederland, zegt men, en men wijt dit onder meer aan de geringe publikatiemogelijkheid. Maar ook hierin is deze auteur een unieke figuur: hij schrijft verhalen die wél gedrukt worden ...

IZZUDAAR is - na Prenten aan de galg - de tweede verzameling van deze verhalen. Ook in deze bundel voert de schrijver zijn lezers terug naar een tijd die alleen het verhaal nog levend kan houden. Weemoedig, eerlijk, soms ook ironisch, vertelt hij over het kleine en grote lief en leed, van een generatie die verdwenen is, van een volk dat men niet meer_ kent.

De vele duizenden bewonderaars van Wertheim zullen in deze bundel zeker niet teleurgesteld zijn. Ook nu weer versterkt hij zijn reputatie als de unieke meesterverteller.