Zoekenden

221

kien. . . . A'j mien 'n plezier willen doen. .. . dan goa'j morren met mien mee noa die vuile lui toé."

„Noa die lui toe? ikke?” vroeg Joop. .. . „wat mu'k doar doen?. .. . vechten?"

„Vechten? nee. . . . gèld brengen. . . . 'k Zal ze nóg twintig gulden geven. .. . doar mu'j alléénig maar bij toekieken, anders niks. ...”

„O.... dan hè'j bewies hè? dan kun ze oe niks meer doen...."

„As ze mien dan niet met menoege ') loaten.....dan

goa 'k noa de peliesie... . Morren mun ze mien beloven, dat ze niks meer zullen verlangen. ..."

„O. . . . ja" zei Joop nadenkend. Hij wou 'r wat voor vragen, maar durfde niet goed.... Toch wou-ie zoo graag een klein buitenkansje, leek een paar gulden zoo begeerlijk nu. . . .

,,'t Kan mien zooveule niet schelen,” hakkelde-ie kleurend, „maar.... jongien. . . . allemoale gekheid heur. . . . krièg 'k óók getuugengeld?. ...”

„Ie kun 'n kedoogien kriegen van twee rieksdaal-ders. ... is det goed?"

„Best," zei Joop, blij dat-ie niet verder op z'n heerlijke vijf gulden hoefde aan te dringen, „koom-iè mien morren maar halen. ..."

„De's ofgespreuken," besliste Hartog, „en nou goa 'k noa huus toe...."

„Za'k even met oe meegoan?” bood Joop aan: „ze kun oe wel ies opwachten hier of doar. ..."

„O.... ik bin zoo arreg bange niet...." snoefde Hartog, „veur geen cènt eur, maar a'j even mee willen loopen, 't is mien bést. ... ie kün ies niet weten.

„Goed," zei Joop, ,,'k mut tóch nog even in de buurte wezen."

Hij nam zijn bakje, straks neergezet, weer op, zei Grietje, dat-ie even ging en liep met Hartog mee de deur uit.

') Menoege — rust.