Levensgang, eerste deel

73

angestoke hèt mit e bankie van vijf-e-twintig ? .. . 't staat me nog veur as de dag van vedaag ... schimjis-mareine ^l)! .. . nog zie 'k 't ponem ^a) van zoo e Jan, weut 'k-veul, ... as toen ie van de dónder geslage te kijke hèt gestaan!

Even stem-stil was 't geworden. Uit 'n andere hoek van de kamer klonk nu voller 't vioolgeklaag, en boven 't pianogebulder achter, vlotten ook gul-zangerige tonen van Manuels klarinet, die juist les had in 'n ander vertrek, op zijn beurt dwars door 't gehamer, geklaag en gegil heenblies, vol-diep of vlug-hoog soms, hobo-erig nazaal-gedempt door de muren, 'n Moment dreigde 't huis weer vol te klateren met zang-muziekrazernij en spreekwoede, want één minuut nog en de klok moest z'n vier-uur-reveille uitschetteren. Nu waren ook de twee hollandsche papegaaien uit hun rust gelokt, krijschten soms oorverdoovend mee tusschen 't rhytmisch schatergelach van de Franpaise, die lokkerig gilde en zong met de piano mee, in extaze-vaart de engelsche meesleurend. Soms was 't Brèsser zelfs te erg, en woedend vloog ie dan naar den hoek waar de Franpaise stond, om in voetgestamp op 't tapijt, tusschen licht stofgewolk rond z'n beenen, amechtig rukkend aan de kooi, zélf schreeuwend: ״koesjt,. .. hou je snater!" Coco tot zwijgen te brengen.

Sak wou juist weer beginnen op denzelden droeven Kaap-herin-neringstoon, toen 't reveillemannetje met veergeraas uit zij van de klok sprong, trompet ophief, uitschetterde fel z'n getètter tusschen 't koortsige, elkaar ophitsende lawaai, krijschgelach en uittartend gillen van de papegaaien, alles overtetterend, doorschokkend 't muzikaal geslinger rondom. Heel z'n verhaal had Sak vergeten en juist als de eerste maal, liep ie weer met handen op den rug naar 't mannetje, onder zacht-schor geroep, voor zich uit: Wat-e-gèin!... hoe is 't godsmense-mogelijk dat ze n't make kenne! — De klok had uitgeschetterd, en luider, valsch tegen 't themagebons van piano en 't drenzerig viool in, gul-flodderde nu de klarinet z'n trillers, onbewust van z'n dissonanten-milieu. Sak was weer naar z'n plaats gedrenteld, met konjakje, dat ie in z'n hand gehouên had. De twee Hollanders aan 't raam gilden nu weer snerpender hun overburen toe, keken nieuwsgierig de kooi uit, met rond, klein-mal ooggestaar bij-zij, of heen en weer klimmend van eet- naar drinkstok.

— Teugeswoordig, — ging Sak voort, alsof er niets gebeurd was, — begappe de juweliers an de werksman, en vroeger hèt 't juis percies andersom geweus,... toe hebbe de werksmense an de juweliers begap!.. . As 'k goet nagaat van de Kaa-aap ! .. . waar zijn ze geblewe, me bloed-eige cente ?... nouh loop 'k me me beenen uit me gat veur è strontige vijftig guldietjes in de week! .. . de rooie loop !.. . nöh ! . ,. grous gechrei en matte melooche ! ³)

— Zeg maar honderd! — nijdigde Bresser.

') In dien zin: Hoe is 't mogelijk! *) Gezicht.

') Veel geschreeuw en weinig wol.