De Jordaan, Manus Peet

g6o

Hij moest altijd zwerven, liefhebben, sterk en onwankelbaar liefhebben; hij moest lijden onder de menschen, met al de ontgoochelingen, de martelingen en vernietigingen van idealen; met al de korte vreugden en de vervoeringen van enkele minuten, die, in zaligheid, als jaren duurden.

Want ook hij, op zijn beurt, veroorzaakte kwelling, verwarring, ondergang, in den tragischen kringloop van geboorte en dood en door de zelfzucht van zijn liefde voor haar! Instarenin de bloedende diepte van het leven en niet bangelijk terughuiveren. Eerst dan zou hij ook het stille gloeien van den ochtend naderen en den glans der dingen in het eerste licht kunnen zien. O, een tooverij leek hem het vreeselijke leven,... een bloedende diepte gedempt met bloemen. Een rilling-wekkende leugen? En alle menschelijke deernis valsch idealisme? Maar rechtvaardigheid toch nóóit!

Corry ... Corry ... o dol gemartel, dat aanhield met vernietigende kracht.

Vandaag had Peet Jan Gouwenaar in den Jordaan ontmoet.

— Hee ... weer in de buurt Bad-Aap? ... Seg ik te veul?

— Welneenet,... lachte Manus ...

En hij kneep zijn linkeroog traag dicht.

— Soo, ouwe speulkast... brandhout hè? ... heb ikke me slinger in ... Waar sit je?

— In de dwarsstraat.

— Watte? ... schrok Jan Gouwenaar.

En, even bevend van stem, spotte Manus schijn-koel...

— Schuin over je Dahlia!

— Soo!... zei Jan verslagen ... Wa nummer?

— De pot van het ganzebord. Ik zet alles op alles ... en ik win ... Nummertje drie-en-zestig.

— Jij gisse gooser,... gilde Jan ... Je heb sleetsche beene!

Jan Gouwenaar's stem trilde vreemd en Manus ontweek

schuw zijn blik. Zacht beet hij op zijn ganzepoot, maar de pijp trok niet meer. En angstig mijmerde Peet: zou Jan eindelijk, éindelijk begrepen hebben?

EINDE.

Gisse gooier: uilgcslapene.