De Jordaan, Manus Peet

5ii

zijn liefde. Deze karig-sprekende man, met al zijn schuwheid, die weinig om menschen maalde, bleek misschien wel het gelukkigste wezen dat Peet ooit in de wereld was tegengekomen. Hoe dikwijls benijdde hij Frans' heerlijke onwetendheid en naïef geluks-egoïsme.

Met Nel, buiten haar krijschende zenuwbuien en haar heerschzuchtige drift, sprak hij ook graag over allerlei dingen. Maar Frans was toch de man van de meest onbewuste zelfverloochening. Frans deed alles zonder bijbedoelingen, in zuiver-menschelijke kinderlijkheid; bleef grenzenloos goedhartig, zonder ziekelijke uitpluizing en versnippering van eigen daden en gedachten. Hij had de zielsrust in zich, zonder er in smachtende overspanning naar te haken. Wel vijf keer was Peet het Goudsbloemdwarsstraat-asyl ingestapt. Toen eindelijk, 's avonds, die krenkende ontmoeting met Corry. Telkens als Manus daaraan dacht, begon weer snerpende pijn te kwellen. Alles was weer verachting aan haar geweest. Manus moest zich dat telkens en telkens voorhouden, want dan zou hij klaar beseffen : alles ging bij haar om Mooie Karei. Die ongenakelijkheid weer, als bij hun eerste kennismaking, dat spottend over-zijn-bochel-heenzien, over den misselijken bult,... en dat tartend-bewuste van haar mooiheid er tegenover. Het was om te vluchten geweest! Verschillende keeren daarna, had Peet, Bromtol Zoetjesaan uitgehoord, en schoon hij het vernederend vond voor eigen gevoel, vroeg hij toch listig en heel omzichtig, of er ook bij Bromtol thuis wat over hem losgelaten was en of Corry iets kon gezegd hebben. Maar die duivelsche straatjongen, met zijn snel en slim doorvorschen van Peet's geheime achterbedoeling, Zwéég nog omzichtiger dan Manus vroég. Daarom was Peet nu vast besloten de Goudsbloemdwarsstraat te mijden, precies als vroeger. Zijn werk, zijn boeken en het Jaagpad, riepen hem dringend. Maar toch, altijd draaide alles weer terug op de smartelijke zelfmijmeringen en zelfbespottingen over wat Manus ook daar, in het groote leven, ironisch zijn ״taak" noemde. Het oude liedje zong weer sarrend in hem: twijfelen,