De Jordaan, Manus Peet

496

Maar ongestoord ging Neel voort:

— En as 't jongetje nou 'n meisie was geweust... had-se-me nog veuls meir fan tante gekreige ... 'n fokse slautje mit fokse belletjes... en 'n paar gouwe arrembandjes... hè jonge? ... mit fan die mauje, blauwe keraaltjes.

— En an 't slootje 'n goud tonnetje van mijn d'r bij,... schonk Manus, met een mild gebaar de lucht in.

— En 't gouwe hartje van d'r bloedeige moeder,... stoof Nel heftig-jaloersch uit de keuken op, terwijl zij het kind uit de handen van Neel bijna wegrukte, om onstuimig-afgunstig het bakkesje vol te zoenen.

— Krijg de bubbert!... schrok Neel.

Gebluft greep zij naar haar mand Malteesers en slofte weg onder een paar slappe groetjes.

Manus kende de Jordaansche gewoonte, kinderen van twee en drie jaar al op te tooien met pronksels van goud en koralen. De moeders beminden den smuk met argeloos vertoon. Zij verpandden er de jassen van hun man voor, als zij geen gouden geschenkjes konden bemachtigen.

Jan en Frans waren samen het huis uitgestapt. Leerlap zou straks Manus komen halen en de duiven meenemen. Dan mocht hij ze eens op zijn gemak bekijken in het asyl.