Menschenwee, Eerste boek, Winter

8o

in de Son soo'n prèchtige kemedie.... toe, neem main nou d'r is mee ?

— Jai hep main noodig, debies, neenet snurkert, da' lapje main nie!

— Main kristus, ik hep nooit niks.... nooit, driftte Guurt gemaakt ; heé Piet.... toe.... wees d'r nou erais 'n oardige knoap !.... ik hep aêrs soo'n dooie Sinterklóas.... se speule van moorde.... soo vreeselik.... je weut wel daa'k 'r dol op bin....

— Nee Guurt, daa's niks veur jou.... dan grien je.. ..

— Nou ik sel niet-en griene.... toe Piet.... feremp'1.... ikke sel niet-en griene .... ik bin d'r soo dol op.... op die moorde, aa's sullie vechte en d'r binne allegoar ongelukke.... nou, dan hou 'k jou vrai... . sullie vechte d'r mit messe.... Geert Grint hept vele je joar self sien.. .. toe Piet.... sel je nie beroue.... kaik .... soo hiet 't.. .. waor is 't krantje ?.. hé moeder ! gaif hier !.... kaik.... Lesoare de Veehoeder.... kaik, vaif tefreele.... de moord in de herberg.... en.... wachters van 't pelais woakt.... Te dansen begon Guurt, te stem-vleien. Ze hield dol van vreeslijke dingen. Bij elk vechtpartijtje in Wiereland was ze te zien, vooraan, en toch vond ze 't vreeselijk naar en griezelig. Als ze bloed zag vloeien met vechtpartijen, dan krampte 'r iets in er van heerlijke naarheid. Van moorden, spoken en ongelukken wou ze alles haarfijn weten, en hoe bloederiger, hoe naarder, hoe griezeliger ze genoot.

Maar Piet was niet te vermurwen. Van avond, strooi-avond, nee, dan most ie de ploats op, lollen met de meiden en zuipers.

— Wa' geep, nijdigde Guurt, nou, dan goan 'k alleenig!____

Dirk zat lichtelijk te ronken, met kop tegen kachelpijp....

z'n ingezakt lijf stonk van grondvuil.... z'n stomp-wreed gezicht stond grimmig als van 'n slapenden bloed-dog en z'n vurige zeerende wimpers, streepten pijnlijk-rood onder z'n in gelen lampschemer, duisterende oogen. Hem vroeg ze niet eens.